Changes

Και μιας που ασχολήθηκα με τα φρένα αποφάσισα να κάνω μικροαλλαγές. Μέχρι τώρα είχα επιλέξει ένα πιο «απλωτό» στυλ να κάθομαι πάνω στη Molly. Καλό για την πόλη αλλά στις πιο μακρινές διαδρομές είχα πόνους στους ώμους. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν η τσάντα αλλά βεβαιώθηκα και κατάλαβα πως ήταν επειδή ήμουν πολύ μακριά από το τιμόνι το οποίο με τη σειρά του ήταν πολύ μεγάλο. Έτσι αποφάσισα να αλλάξω λίγο τις διαστάσεις και να το κάνω πιο ανθρώπινο μιας που οι μακρινές διαδρομές θα ‘ναι πιο συχνές φέτος.

Για αρχή έκοψα τα 66 από τα 666 χιλιοστά του Torsion Bar. Ομολογώ πως το έκανα με βαριά καρδιά γιατί μ’ άρεσε το φάρδος του. Όμως απλωνόμουν πολύ να πιάσω τα φρένα με συνέπεια να με κουράζει συχνά. Το αισθητικό αποτέλεσμα ήταν τελικά καλύτερο μιας κι έγινε πιο αλήτικη αναγκάζοντάς με βέβαια να αναταξινομήσω το κόκπιτ. Ο δεξιός καθρέφτης έφυγε μιας που σπάνια τον κοιτούσα. Ο αριστερός κατέβηκε στο t-Bar μαζί με το κουδούνι. Έτσι κατάφερα να διατηρήσω το second hand position στο τιμονι και να έχω πάλι τη δεύτερη θεση για τις μακρινές ανηφόρες και τα ξεπιασίματα.

Επόμενο βήμα ήταν ένας πιο κοντός λαιμός. Από το 10 πέσαμε στα 8 εκατοστά κι έτσι ευελπιστώ να μη κρέμομαι πια όταν αναζητώ λίγη ξεκούραση σε πολύωρη διαδρομή. Αυτό βέβαια δείχνει πως είμαι ένα μέγεθος «πάνω» αλλά το ‘ξερα εξ’ αρχής και δε με χαλάει καθόλου. Το αισθητικό αποτέλεσμα σούπερ! Ομολογώ πως, σε συνδυασμό με το κοντύτερο τιμόνι, είναι τελείως rock ‘n’ roll κατάσταση.

Τέλος έπιασα το φρένο. Από το παλιό v-brake που είχα πήρα τη δαγκάνα που τη λίμαρα και την έφερα προσωρινά να αντικαταστήσει την «χαλασμένη» από την οποία τελικά είχε φύγει κομμάτι σπειρώματος και δεν σωζόταν με τίποτα. Μέχρι να μαζέψω κανά φράγκο και να πάρω ένα καιρνούργιο σετ θα μείνω έτσι μιας και τη δουλειά τη κάνει με αξιοπρέπεια. Βέβαια ξαναγύρισε το σφύριγμα. Εντάξει, δεν μπορούμε να τα ‘χουμε όλα!

Πρώτο τεστ στη δουλειά σήμερα. Όλα καλά και ξεκούραστα. Μεγάλο τεστ με μερικές φωτο ευελπιστώ να κάνω την Κυριακή. Δεν ξέρω ακόμα που αλλά έχω τη διάθεση κι αν κάτσει ο καιρός κάπου θα βρω να περάσω τη μερα με την Molly.

Mirrors Down

Δουλειά δεν είχε ο διάολος” που λένε κι έτσι, εκτός από τη τσάντα που προσπαθώ να βρω τρόπο ασφαλούς στήριξης, πειραματίζομαι και με τους καθρέφτες. Τους γύρισα ανάποδα να δω πως φαίνονται τα πράγματα από αυτήν την οπτική. Ομολογώ πως χάνω λίγο σε οπτικό πεδίο κι επίσης στρίβω περισσότερο το κεφάλι χάνοντας δεκατάκια από την προσοχή στο δρόμο αλλά από την άλλη μπορώ να πιάνω ευκολότερα την εσωτερική πλευρά του τιμονιού και να πέφτω ευκολότερα στα φρένα όταν χρειαστεί. Θα δοκιμάσω διάφορες θέσεις μέχρι να καταλήξω αν αξίζει να τους αφήσω στραμμένους προς τα κάτω. Αν μη τι άλλο, η Molly αποκτά ένα ύφος “cafe racer” που έχει πλάκα.

Ring my Bell


Η Έλενα ξεκινά από το Σύνταγμα

Την Κυριακή το μεσημέρι, σε μια από τις μοναχικές μου αέναες βόλτες, πέτυχα κατά τύχη και τελευταία στιγμή στο σύνταγμα (ενώ το ‘ξερα καιρό πριν αλλά το ‘χα ξεχάσει) την αναχώρηση των παιδιών της κίνησης “Η Οροθετικότητα μπορεί και ποδηλατεί“. Μόλις που πρόλαβα να φωτογραφήσω την ηρωϊδα της παρέας Έλενα την ώρα που ξεκινούσε το ταξίδι με τους άλλους δυό σύντροχους, τον Ιωσήφ και τον Γιώργο. Εύχομαι να τους πάνε όλα καλά και να πετύχουν τον όμορφο στόχο τους. Λίγο μετά έπινα καφεδάκι με την Razzmatazz στην Πλάκα ψήνοντάς την να πάρει ποδήλατο.

Εκείνη την μέρα είχα ξεκινήσει από νωρίς τη βόλτα μιας και είχα ανασύρει από το πουθενά την ξεχασμένη tubus fly και δοκίμαζα παράλληλα μια κινέζικη τσάντα που είχα, προσπαθώντας να τη στερεώσω μετατρέποντάς τη Molly από streetfight commuter σε petite randonneur! Κατεβαίνοντας τη Μεσογείων άκουσα ξαφνικά ένα χρρρρρρρρρρ διαπιστώνοντας πως η τσάντα είχε γυρίσει από το μονόπαντο βάρος ενός παγουριού στο πλάϊ. Με άλλα λόγια πρέπει να την σταθεροποιήσω καλύτερα αλλά παραμένει έτσι προσωρινά και συνεχίζονται οι δοκιμές.

Και μιας που μπήκε ο Σεπτέμβρης, ένα όμορφο μικρό αλουμινένιο κουδούνι έκανε την εμφάνισή του, σαν εκείνα τα ωραία τα γιαπωνέζικα με τον μοχλό και τον διακριτό και συνάμα διακριτικό “ντινγκ” ήχο. Έτσι, έφυγε η τεράστια μαύρη ολλανδική μου “ντινγκ-ντονγκκουδούνα που, ενώ μου άρεσε, μου στερούσε λίγα εκατοστά από πολύτιμο χώρο για τη δεύτερη θέση για τα χέρια στην εσωτερική πλευρά του torsion bar.

Το νέο κουδουνάκι προήλθε από το φιλόξενο cyclelovers που εκτός από κουδούνια έχει κι άλλα όμορφα πράγματα για να σε κάνει να χαζέψεις και που υποσχέθηκα να ξαναπάω σύντομα μιας που έχω αφήσει στη μέση τη surloκουβέντα!

cockpit

Κι αυτό είναι το cockpit της Molly. Λείπει βέβαια το πολυόργανο και τα φώτα αλλά μια ιδέα την παίρνεις. Κάποιες φορές κολλάω τα χέρια στους καθρέφτες οι οποίοι κάνουν σημαντική δουλειά. Κάποιες φορές σε ερημικούς κι ανηφορικούς δρόμους βάζω τα χέρια μου στο εσωτερικό αγκαλιάζοντας την μαύρη ταινία από δερματίνη.

Είναι δύσκολο να τραβάς καθώς οδηγείς και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα αυτά που βλέπεις. Ακόμα πιο δύσκολα να τραβάς τον εαυτό σου όταν οδηγεί. Δεν είναι ο καθρέφτης σου αλλά η ματιά ενός δικού σου “άλλου” που βγαίνει από το σώμα σου παρατηρώντας το μεταχρονολογημένα.

Transmission

Όλο αυτό το καιρό που γυρνοβολάω με τη Molly, έχει τύχει να πιάσω κουβέντα με πολλούς. Τα θέματα που συζητάμε διάφορα αλλά ενώ έχω τόσα να τους πω και τόσα σημεία που θέλω να αναδείξω, σχεδόν όλοι κολλάνε στην μετάδοση. Χαζεύουν το Alfine κι οι περισσότεροι με ρωτάνε χίλια δυό γι’ αυτό, πόσο κάνει, πόσο βαρύ είναι, πως έφτιαξα τον τροχό, πως αλλάζουν οι ταχύτητες, τι αίσθηση έχει κλπ.

Πράγματι στην Ελλάδα τα ποδήλατα με εσωτερικές ταχύτητες είναι σπάνια και δεν έχουν διαδοθεί, αφενός λόγω κόστους και αφετέρου λόγω μια προσκόλλησης που έχουν οι «ποδηλατάδες» στον παραδοσιακό τρόπο μετάδοσης της κίνησης. Ίσως να είναι κι ένας αδιόρατος φόβος που σε κάνει να μην θες να παρέμβεις σε περίπτωση βλάβης βλέποντας ένα μαύρο κλειστό κουτί.

Από την άλλη οι περισσότεροι από αυτούς που με ρωτούν γι’ αυτό το λόγο δείχνουν να γοητεύονται. Εννοώ πως πέρα από την όμορφη αισθητική να έχεις μια αλυσίδα κατευθείαν στο πίσω κέντρο με ένα γρανάζι που αναδεικνύει την απλότητα, νομίζω πως υποκρύπτεται κι η ψευδαίσθηση του άθραυστου «κουτιού» που θυμίζει τον κλειστό και καλά κρυμμένο κινητήρα ενός αυτοκινήτου.

Θυμάμαι με την σειρά μου κι εγώ τους λόγους που το διάλεξα:

Οι εντυπώσεις μου μέχρι σήμερα μπορώ να πω πως είναι πολύ καλύτερες από αυτό που περίμενα. Παρόλο που οι σχέσεις είναι πιο αραιά κλιμακωμένες δεν με κουράζουν καθόλου. Ο συνδυασμός δίσκου 39t με γρανάζι 18t που επέλεξα τελικά, με έχει καλύψει απόλυτα και θα άλλαζα την παραπάνω παράγραφο λέγοντας πως «η κλιμάκωση είναι αρκετή για οποιαδήποτε απαίτηση μέσα στην πόλη».

Δεν έχω «μείνει» σε καμιά ανηφόρα ενώ η τελική μου είναι αυτό που μπορώ και θέλω να έχω με το φαρδύ torsion τιμόνι. Πιθανόν αν ήθελα drops και ταχύτητα να ζητούσα κάτι παραπάνω αλλά τότε θα υπολόγιζα το βάρος περισσότερο ενώ δεν θα με ένοιαζε τόσο η all around χρήση, που περιλαμβάνει αρκετές καγκουριές και παιχνίδι σε άσχημους δρόμους.

Όσο για τα service δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο θέμα, από όσο τουλάχιστον μπορώ να καταλάβω βλέποντας τα διάφορα βίντεο με οδηγίες. Όταν έρθει η ώρα για γρασάρισμα, κάπου μέσα στο χειμώνα που έρχεται, θα έχω περισσότερα να πω. Μέχρι τώρα πρέπει να έχω κάνει σίγουρα παραπάνω από 1000 χλμ. και μπορώ να πω πως έχει «στρώσει» ενώ οι ταχύτητες αλλάζουν θετικά, γρήγορα, εύκολα και αθόρυβα.

Το επόμενο στοίχημα είναι η δοκιμή –έστω περιηγητικά- σε off road καταστάσεις. Ήδη κανονίζω βολτούλα στον Υμηττό με σκοπό το ημερήσιο πικ νικ με χωμάτινη πλάκα. Έχω βρει και ένα ζευγάρι δανεικά λάστιχα με μικρά «τακούνια» γιατί τα Kojak δεν είναι για πολλά πολλά. Μέχρι τότε μπορούμε να λιώνουμε βολτάροντας στον καυτό ήλιο…