Kouvaria


Κυλώντας ράθυμα στην Αττική επαρχία.

Κάτι λίγα λείψανε για την κατοστάρα που ‘ταν το πρώτο τεστ για την μετατροπή που μόλις έκανα. Όλα τσούλησαν όπως τα περίμενα, χωρίς πρόβλημα. Ήμουν με τον “κοντό” δίσκο και δεν χρειάστηκα τίποτα παραπάνω παρά μόνο στην επιστροφή που κατέβαινα τη Μεσογείων με τους συνήθεις ρυθμούς πόλης. Αλλά δεν μ’ ένοιαξε και πολύ. Άλλωστε δουλεύω ήδη την ιδέα του διπλού γραναζιού πίσω…


Όταν δεν έχεις σταντ την “πέφτεις” στον διπλανό σου (που ούτε αυτός έχει!)

Χάρτης διαδρομής
Continue reading

Full Moon Ride

Δεν μπορούσα να κάτσω μέσα χτες, σαν να σεληνιάστηκα. Κι έτσι τραβήξαμε με λίγους ακόμα στο αυτοδιαχειριζόμενο camping της Βούλας για να απολαύσουμε το φεγγάρι του Αυγούστου. Έπεσα με τα μούτρα στο σταφύλι γλυκό του κουταλιού που βρέθηκε πάνω σε μια ψάθα κι αφέθηκα να γεμίζω το κεφάλι μου αλάτι κι ιώδιο, όσο μπορούσα να αναπνεύσω βαθιά για να καθαρίσουν οι γωνιές του μιαλού μου.

Στο τέλος ξέμεινα μόνος κι αποφάσισα πως ήταν ώρα να γυρίσω. Ο αέρας δεν με λυπήθηκε, ήταν κόντρα σ’ όλη τη διαδρομή και δεν μ’ άφηνε να σκεφτώ. Μπορούσα μόνο να κρατιέμαι από τη Molly, να κοιτάζω το φεγγάρι ψηλά, να σιγοτραγουδώ και να συνεχίζω…

Άφησέ με να έρθω μαζί σου,
άφησέ με να έρθω μαζί σου.
Τι φεγγάρι απόψε!

Είναι καλό το φεγγάρι,
δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου.
Είναι καλό το φεγγάρι,
δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου.
Τι φεγγάρι απόψε!

Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου.
Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου,
άφησέ με να έρθω μαζί σου…

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading

Beach Nite Party

Και το Σάββατο εγέννετο το Beach Party. Η παραλία του Αγ. Αλεξάνδρου έχει μια πλάκα το ομολογώ. Είναι κάτι σαν τεχνητή και δεν θα έκανα μπάνιο ποτέ μου εκεί αλλά όσοι γενναίοι το αποφάσισαν ακόμα ζουν ανάμεσά μας.

Βρέθηκα λίγο πριν νυχτώσει μαζί με τη Molly και καμιά δεκαπενταριά τυροπιτάκια. Μουσική τελικά δεν είχαμε πολύ αλλά αν θέλαμε, κάπου απέναντι γινόταν κάτι σαν ρεηβ πάρτυ. Όμως καμιά φορά η πλάκα και η κουβέντα είναι αρκετή.

Καθώς μας πλάκωνε η νύχτα ο αέρας παραδυνάμωσε. Αλλά τουλάχιστον είχε δροσιά και -φυσικά- μπύρα από την παρακείμενη καντίνα. Αποφάσισα να την «κάνω» κατά τις 2 γιατί ήθελα να γυρίσω από σκοτεινά μέρη και να δοκιμάσω κι ένα σούπερ φακό 4ΑΑ καθότι σκοπεύω να τη βγάζω συχνά έξω τα καλοκαιρινά βράδια μιας και δεν προβλέπονται διακοπές μέχρι στιγμής.

Φυσικά μου βγήκε η πίστη να φτάσω μέχρι κάπου Άλιμο για να ανέβω προς τα πάνω αφού τα χιλιάδες παρκαρισμένα ζωντόβολα που συχνάζουν στις παραλιακές παρακμιακές μαλακίες είχαν κλείσει με τ αυτοκίνητά τους και τους πορτιέρηδές του ΟΛΟ το πεζοδρόμιο ενώ οι δρόμοι ήταν μια αυτοκτονική κόλαση. Δε βαριέσαι, το ‘ξερα απο πριν πως το κομμάτι αυτό είναι μια θλίψη.

Μέσα λοιπόν από τις γειτονιές του Αλίμου δοκίμασα το σούπερ φακό μου κι ένιωθα -επιτέλους- άρχοντας. Μένει να βρω ένα καλύτερο τρόπο στηρίγματος βέβαια γιατί το βελκρο που βάζω τώρα τον κάνει να γλιστράει στο τιμόνι και να γυρίζει αλλά κάτι έχω υπόψη και είναι το προτζεκτάκι που με απασχολεί αυτόν το καιρό.

Ίσως καμιά νυχτερινή περιπολία σε κανά βουνό με φτιάξει αλλά οι επόμενες 10 μέρες μέχρι τις 15 Ιουλίου περίπου είναι δύσκολες και χωρίς πολύ χρόνο. Μετά θα ξελασκάρω λίγο -ελπίζω- για να κάνω λίγο πιο μεγάλες εξορμήσεις. Όλα τα άλλα σχέδια που είχαν απέτυχαν παταγωδώς. Μέχρι κι η κιθάρα μου πουλήθηκε έναντι πινακίου φακής. Τουλάχιστον έχω τη Molly…

Παραλίγο να το ξεχάσω! Τέλειωσα και ένα μικρό website για τους Φίλους του Ποδηλάτου. Ακόμα το περιεχόμενο δεν έχει πλήρως ανεβεί αλλά μια ιδέα την παίρνει κανείς κάνοντας ΚΛΙΚ στην εικόνα που ακολουθεί…


http://www.filoi-podilatou.gr/

2η Ποδηλατική Αιμοδοσία


2η Ποδηλατική Αιμοδοσία: Συγκέντρωση στο Πεδίο του Άρεως 29/05/2013

Κι αφού το κάναμε με επιτυχία την πρώτη φορά είπαμε να το επαναλάβουμε ξανά! Μαζευτήκαμε λοιπόν στο Πεδίο του Άρεως, ψιλονυσταγμένοι αλλά με κέφι. Ανεβήκαμε παρεάκι μέχρι το Γεννηματάς, με την συνοδεία τυχαίου περιπολικού παρακαλώ που όλως τυχαίως συναντήσαμε στο δρόμο, αράξαμε στο γνωστό πια «στέκι» και ξεκινήσαμε το πικ νικ. Για να μην βαριόμαστε και για να σπάσουμε τη ρουτίνα, αποφασίσαμε να πηγαίνουμε λίγοι λίγοι να δίνουμε αίμα, έτσι, για την χώνεψη που λένε αλλά και για να ξαναπεινάσουμε ώστε να ξαναφάμε και να μην πάνε χαμένα τόσα φαγητά.

Highlights: σπιτικά ντολμαδάκια με μάραθο, χούμους, σπιτικό ψωμί και μικρές μπουκίτσες καρύδας με γάλα!

Ποδήλατα πολλά αλλά περισσότεροι ακόμα ήταν οι ποδηλάτες που κατέβηκαν και φτιάξαμε όλοι μια χαρούμενοι παρέα. Πέραν όσων έδωσαν αίμα, νομίζω αξίζει να αναφέρουμε όσους δούλεψαν παραπάνω γι’ αυτό (βλέπε Royal Oak) όπως επίσης αυτούς που δεν έδωσαν, είτε γιατί «αντέγραψαν» στις εξετάσεις και πήραν χαμηλή βαθμολογία, είτε γιατί δεν μπορούσαν, είτε γιατί απλά πέρασαν να πουν ένα «γεια χαρά» και να στηρίξουν την προσπάθεια. Βέβαια, εκτός των γνωστών-αγνώστων πεινασμένων θαμώνων του φόρουμ ήταν και καινούργια πρόσωπα, όπως ο τυπάκος με το αναπαυτικό FS που ήρθε «απλά για να δει» ή η κοπέλα που το πληροφορήθηκε στην ποδηλατοπορεία από τα φλάϊερ και βρήκε την ευκαιρία να έρθει και να δώσει.

Αυτό που θα ‘θελα να τονίσω και που περισσότερο μ’ αρέσει, είναι ο τρόπος που καθιερώνει αυτή η αιμοδοσία, το να πηγαίνεις με το ποδήλατό σου χαλαρά για πικ νικ και κάπου ενδιάμεσα να δίνεις και αίμα, σαν κάτι φυσικό κι ενταγμένο στη ζωή μας, σαν μια χαρούμενη Κυριακή, σαν μια ποδηλατοβόλτα, σαν κάτι απλό κι όμορφο. Την επόμενη θα επανορθώσω. Αναμένουμε τους επίσημους «διοργανωτές» να κανονίσουν την επόμενη αιμοδοσία, ίσως κάπου Σεπτέμβρη/Οκτώβρη.

style=”box-shadow:0 0 10px #999999;border:1px solid #999999;padding:10px;”

Φωτό δεν έβγαλα πολλές γιατί ξεχάστηκα. Έπεσαν όμως κι οι παρακάτω στα χέρια μου!

Σχόλια και λοιπές περιγραφές των σύντροχων θα βρείτε στους Podilates.gr.

Sounio Pie

Και κάπως απροσδιόριστα σημαντικά, μια ασήμαντη Κυριακή ξημέρωσε με ένα κιλό ασήμαντο άσπρο κρασί μέσα στο κεφάλι μου, χωρίς την παρέα του καθόλου ασήμαντου ύπνου. Ότι πρέπει δηλαδή για να κολλήσω με τους Φίλους του Ποδηλάτου που θα έκοβαν την πίτα τους στο Σούνιο. Με τέτοιες προϋποθέσεις σκέφτηκα πως θα ήταν δύσκολο να βγάλω τη διαδρομή αλλά δεν έχω πολλές τέτοιες ευκαιρίες κι είπα να τη δοκιμάσω και βλέπουμε.Λίγο από δω λίγο από κει, έβγαλα λοιπόν περίπου 140 υπέροχα χιλιόμετρα με ωραία παρέα.

Πριν δυο χρόνια είχα φτάσει μέχρι Κερατέα, στην ιστορική ποδηλατοπορεία, τώρα τα κατάφερα λίγο καλύτερα. Η διαδρομή ήταν υπέροχη. Είχε κάτι λίγα υψομετρικά αλλά είχε και πριν το Σούνιο μια εκπληκτική κατηφόρα όπου έλιωσα τα μισά τακάκια. Γνώρισα και το Χάος, μια τεράστια τρύπα που είτε ήταν μετεωρίτης που έπεσε στη Γη, είτε ήταν η είσοδος της Ατλαντίδας. Αν όμως δεν είσαι ποιητής ή τρομολάγνος θα έβλεπες απλά μια γιγάντια τρύπα σ’ ένα βουνό όπου μπορούσες να ξαποστάσεις, να απολαύσεις τη θέα και να πιεις νερό από τη βρύση τριγύρω.

Στο Σούνιο κόπηκε η πίτα αλλά δε μου ‘κατσε το φλουρί, ίσως την επόμενη φορά να τους κοροιδέψω για να το κερδίσω, θα δείξει. Καφές, άραγμα αλλά και πολύς αέρας κι άρχισε να πέφτει σιγά σιγά ο ήλιος. Ο γυρισμός είχε ένα κομμάτι χωματόδρομου όπου πήρα το αίμα μου πίσω καθώς η Molly χοροπηδούσε νύχτα πάνω στις πέτρες και μπορώ να πω πως μπαίνω σιγά σιγά στον πειρασμό να της βάλω ένα ζευγάρι λαστιχάκια και να πάμε κάποια στιγμή την άνοιξη για καγκουριές στο χώμα.

Στάση στη Παιανία για σουβλάκια γιατί ένιωθα να χάνω τον κόσμο από τη πείνα. Πρέπει να έφτασα σπίτι λίγο πριν τα μεσάνυχτα και μπορώ να πω πως γέμισα εικόνες και πετάλι. Θα το ξανακάνω βέβαια και το επόμενο ρεκόρ που θα σπάσω είναι τα 200 χιλιόμετρα. Νομίζω πως με λίγη καλύτερη προετοιμασία το ‘χω!

Σκέφτομαι πως συνήθως τα ασήμαντα πράγματα είναι αυτά που μας γεμίζουν τη ζωή και μας φορτώνουν αναμνήσεις και παρέα. Τα υπόλοιπα, τα μεγάλα και σημαντικά δεν είναι για μένα, ούτε μου πάνε και μεταξύ μας δεν υπάρχουν. Άλλωστε, στο δρόμο σημασία έχει μόνο να μείνεις όρθιος και να συνεχίσεις το πετάλι…

Η διαδρομή θα συμπληρωθεί τις επόμενες μέρες γιατί στην επιστροφή, στα Λεγραινά, τέλειωσε η μπαταρία του κοντέρ κι έτσι έχω ουσιαστικά το πρώτο μισό. Αλλά θα τη βρω σύντομα!

Χάρτης Διαδρομής…
Continue reading