Holly Spirit Day

Τελικά γύρισα ψιλοαπόγευμα σήμερα κι έτσι δεν πήγα στο Critical Mass Ride του Ιουνίου. Εντάξει, είμαι αδικαιολογήτως απών αλλά είπα να αράξω για μια από τις λίγες αργίες που ξεκουράζουν επίσημα το… πνεύμα μου! Άλλωστε ήμουν από νωρίς έξω γιατί η παλιοπαρέα μ’ έψηνε για τη μπάντα (χωρίς μέχρι στιγμής αποτέλεσμα). Ίσως κάποια στιγμή…

Στο Κουκάκι είπα να τραβήξω και μια αναμνηστική αλλά διαπίστωσα πως κάποιο κουμπί πάτησα που δεν έπρεπε κι έβγαλε την ημερομηνία στην φωτογραφία. Αυτά τα καγκουρίστικα δεν τα πάω μία αλλά μέχρι να καταλάβω τι συνέβη πλακώσανε οι μπύρες και ξεχάστηκα. Έτσι ξέμεινε η φωτό με το date μες το θέμα!

Σήμερα είχα ξυπνήσει από νωρίς το πρωί γιατί είχα παράλληλα και ένα μικρό προτζεκτ που έπρεπε να τελειώσει πριν βολτάρω…

Continue reading

Busy Weekend

Molly

Φουλ πρόγραμμα αυτό το Σ/Κ. Το Σάββατο ήταν η ποδηλατοπορεία για την διαμαρτυρία σχετικά με τον τραυματισμό ποδηλατών στον παράδρομο του ΣΕΦ από κοντράκια κάγκουρα. Αρκετός κόσμος αλλά περίμενα πολύ περισσότερους. Ίαως να μην βοήθησε η αβεβαιότητα του καιρού.

Molly

Στην επιστροφή στάση για μπύρες στο γνωστό στέκι στο Κουκάκι. Κι ενώ υπολόγιζα να γυρίσω κατά τα μεσάνυχτα χρειάστηκε να περιθάλψουμε συντρόχισσα που, μη υπολογίζοντας την συχνότητα ημερήσιας ρακοληψίας, παρασύρθηκε «λίγο παραπάνω» με συνέπεια την οργάνωση μεταφοράς της στην οικία της με ασφάλεια. Τέλος καλό, όλα καλά λίγο μετά τις τρεις τα ξημερώματα!

Molly

Η Κυριακή είχε το δεύτερο πικ νικ της Τράπεζας Χρόνου στο Άλσος της Νέας Σμύρνης. Τα παιδιά έφεραν πολύ κέφι, διάθεση, φαγητό και σούπερ παιχνίδια! Ο καιρός μπορώ να πω πως πήγε μουντά αλλά οι μικροψιχάλες δεν μας χάλασαν το κέφι.

Molly

Η Molly συμμετείχε ως σημείο αναφοράς στο παιχνίδι της Μυστικής Ηλικίας στο οποίο ήμουν «οδηγός» για τις ομάδες που θα έφταναν σε μένα λύνοντας τον γρίφο. Αργά το απόγευμα ακολούθησε η επιστροφή με ελαφριά βροχή και τα Kojak να γλιστρούν μόλις πιάνανε τα τακάκια στο στεφάνι γι’ αυτό πηγαίναμε «κυρία»!

MayDay Break

Molly

Πέρασαν τρεις μήνες που η Molly βγήκε στο δρόμο και βρήκα ευκαιρία να κάνω ένα mini review, κάτι σαν απολογισμό μέχρι τώρα, καθώς έπινα ένα γρήγορο μεσημεριανό καφέ στο παγκάκι μετά τη δουλειά. Κατ’ αρχήν έχω διανύσει περίπου 1.000 χιλιόμετρα γιατί το χρησιμοποιώ συχνότερα από πριν. Είτε πηγαίνω στη δουλειά μ’ αυτό είτε βγαίνω βόλτες, μιας που πλέον τέλειωσαν οι πολλές μπύρες λόγω αφραγκίας. Έτσι έχω πλέον φτάσει σε σημείο που μπορώ να αξιολογήσω τι έχω φτιάξει σωστά και τι έχω χαλάσει!

Ξεκινώντας από τα “χαλάσματα” παρατηρώ πως το ποδήλατο “κουδουνάει” τελευταία. Δεν εννοώ βέβαια το κουδούνι αλλά το κουδούνισμα που ακούγεται από τα μπλιμπλίκια που του έχω βάλει. Νομίζω δε πως περισσότερο στο κουδούνισμα συμβάλλει η… κουδούνα! Έτσι αποφάσισα τις επόμενες μέρες να του κάνω ένα ψιλοσέρβις, σφίγγοντας ότι μπορεί να σφιχτεί και αφαιρώντας προσωρινά την κουδούνα για τεστ.

Το Alfine έχει στρώσει κι οι τριβές είναι πολύ λιγότερες. Παρόλα αυτά, σε συνθήκες κίνησης και άγχους με απότομα κατεβάσματα και ορθοπεταλιές, κανα δυό φορές δεν έχει πάρει την ταχύτητα αμέσως αλλά μετά από ένα εκνευριστικό “γκλάααν”, ευτυχώς χωρίς κάποιο πρόβλημα. Φαίνεται πάντως ρυθμισμένο και στη θέση του. Ένας έλεγχος κατά το σερβις δεν θα του κάνει κακό. Παρόλα αυτά οι σχέσεις είναι μια χαρά και δεν θέλω ούτε χαμηλότερες, ούτε ψηλότερες. Φαίνεται πως ο υπολογισμός μου για 18άρη πίσω γρανάζι και 39άρη δίσκο δουλεύει για μένα.

Οι τροχοί είναι απόλαυση! Παρόλο που ακόμα δεν του έχω βάλει λάστιχα με τακούνια για να τους δοκιμάσω σε κανά βουναλάκι, τους έχω κακοποιήσει όσο μπορώ. Έχω ανεβοκατέβει δεκάδες δύσκολα πεζοδρόμια, έχω κάνει ψιλοαλματάκια και παιχνίδια, τους έχω στρεσσάρει όσο μπορώ στους χειρότερους δρόμους που μπορούσα να βρω στην Αθήνα και δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν τίποτα. Σκέφτομαι όμως, κατά τη διάρκεια του σερβις κι επειδή έχω μια άλλη παράλληλη δουλίτσα, να τους πάω για ένα ακτινολογικό έλεγχο. Όσο για τα Kojak μόνο τα καλύτερα έχω να πω, αρκετή άνεση, αρκετή σβελτάδα και αρκετή αντοχή.

Τα 666 χιλιοστά του ατσάλινου τιμονιού είναι όμορφα, ξεκούραστα και εύκολα. Καμιά φορά δυσκολεύουν μέσα στην κίνηση γιατί μπορούν να βρουν σε καθρέφτες αν είσαι απρόσεκτος αλλά είναι πολυτέλεια να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό μιας και οι καιροί δύσκολοι. Μια βελτίωση όμως είναι να ανεβάσω το T-bar βάζοντας ένα spacer από κάτω για λόγους περισσότερο αισθητικούς αφού η κουδούνα θα δώσει τη θέση τους στις βάσεις για τα φώτα.

Τέλος ακούω κάτι σαν “κριτς” από τη μεσαία τριβή. Σίγουρα ένα γρασσάρισμα θα χρειαστεί. Έτσι με βλέπω τέλος Μάη να ξεκλέβω κανά ρεπό από τη δουλειά και να αράξω με τον πρωινό καφέ να φιλοσοφώ μαστορεύοντας.

Συνεχίζεται…

Sunny Sunday

hello Molly

Ανοιξιάτικο πρωινό κι ευκαιρία για μινι απόδραση στην παραλία. Ακολουθώντας την διαδρομή του Biker’s Sunday αλλά ανάποδα, μέσα από τα στενά της Νέας Σμύρνης και του Φαλήρου, καταλήξαμε κάπου στη θάλασσα παρέα με τη Marfy.

hello Molly

Στάση για τυρόπιτα, χαλάρωση κοντά στην καντίνα μιας κι ο αέρας ήταν δυνατός και δεν μπορούσαμε να απολαύσουμε τα “βραχάκια“. Ο κόσμος λίγος κι αυτό τουλάχιστον μας έκανε να μην νιώθουμε καθόλου πίεση αλλά να ρολάρουμε χαλαρά, κανονικό cruisin.

hello Molly

Ψάχνοντας εκείνο το ύποπτο ταβερνείο στον Ιλισσό απογοητευτήκαμε μιας κι ήταν κλειστό. Όμως στα Πετράλωνα, κοντά στη “Βραζιλιάνα“, πετύχαμε bike friendly μεζεδοπωλείο με θέσεις στάθμευσης αλλά κι έκπτωση στου ποδηλάτες! Δεν συγκράτησα το όνομά του όμως…

hello Molly

Επιστροφή από Κουκάκι και στάση για καφέ στο “Παγκάκι“. Κι εκεί που ‘χε φτάσει μεσημέρι και νόμιζα πως θα ‘χα ένα ήσυχο απόγευμα πέφτει το “σύρμα“: – έλα Τρίκυκλο, μαζεύτηκε η παλιοπαρέα!

hello Molly

Το ‘ξερα πως θα κατέληγα στις ρακές αλλά κράτησα το μέτρο κι έτσι έφτασα στις 7 τ’ απόγευμα να πίνω ακόμα ένα καφέ για να χαλαρώσω και να γράψω δυό γραμμές. Κι όμως, ήταν όμορφη αυτή η Κυριακή!

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading

Local Athens Poker Race


Η τελευταία ντάμα σπαθί από το “λαγό”

Poker Race στην Αθήνα? Σούπερ ιδέα! Άλλωστε ήταν μια ευκαιρία για βόλτα μέσα στη ζέστη της Κυριακής. Οι κανόνες απλοί, τράβαγες ένα χαρτί στην αρχή, μετά περνούσες από 4 checkpoint μαζεύοντας από ένα τραπουλόχαρτο και στο τέλος –υποτίθεται– έπαιζες τα χαρτιά σου. Χλωμό το έκοβα βέβαια να ξέραν από πόκερ οι λόκαλ αλλά μια βόλτα δε χάλασε ποτέ κανέναν, άλλωστε πόσο δύσκολο μπορεί να ήταν?

Μια κι είχα να βολτάρω παρέα με τον χλApache κανά χρόνο είπαμε να ξαναθυμηθούμε τα περσινά Biker’s Sunday που φτιάχναμε. Άλλωστε η φυλή των χλApache είναι ειδικευμένοι στην δίκυκλη ιχνηλασία, όπερ σημαίνει πως μπορεί η ταμπέλα να δείχνει ευθεία αλλά εκείνοι οσφρίζονται και σου λένε , σταμάτα, το ποδήλατο στον ώμο, κατέβα 33 σκαλιά, ανέβα, κάνε δυο σούζες στα χωράφια, μετά δεξιά, για να καταλήξεις βέβαια στον ίδιο δρόμο της ταμπέλας αλλά με τον παράγοντα “fun” στο μέγιστο βαθμό.

Έτσι, μετά τον απογευματινό καφέ στο παγκάκι, ανεβήκαμε στο σημείο εκκίνησης στο Ηρώδειο. Αρκετός κόσμος, καμιά διακοσαριά ποδήλατα. Ξεκινήσαμε τελευταίοι με ντάμα σπαθί σαν το πρώτο μας φύλλο και χαλαροί, αφού αφήσαμε τα ποδηλατικά στίφη να προχωρήσουν αλαλάζοντας. Ο στόχος ήταν να κρατήσουμε την αρχική θέση κατάταξης –αν κι οι ελπίδες λίγες.


Ηρώδειο, πριν την τελετή έναρξης

Πρώτο checkpoint πίσω από το στάδιο της Καλλιθέας. Γνωστός δρόμος, κόψιμο κάτω από τις γέφυρες, διαβάσεις πεζών και μικρές ανηφόρες, φτάσαμε μπορώ να πω γρήγορα και χωρίς μεγάλο κόπο. Δεύτερο χαρτί άσσος σπαθί και πράγματι χαμογελάσαμε γιατί φαινόταν πως θα πήγαινε καλά.

Δεύτερο checkpoint στο ρέμα της Πικροδάφνης, εύκολα τα πράγματα μιας και πήγαμε τη μισή Νέα Σμύρνη ανάποδα, πράγμα που συνήθως κάνουμε όταν έχουμε κέφια. Χαλαρός ρυθμός και cool άτομα στο δρόμο αφού η Αθηναϊκή ζωή μετακομίζει στις παραλίες τέτοιες ώρες. Το επόμενο χαρτί ήταν ένα πέντε μπαστούνι αλλά είχαμε ακόμα ελπίδες.

Τρίτο checkpoint στην μαρίνα που ‘ναι πίσω από την πεζογέφυρα στο Ελληνικό. Δεν χρειάστηκε να πάμε από το δρόμο αλλά από τον πεζόδρομο να κάνουμε χάζι και να μυρίσουμε λίγο θάλασσα παρόλο που η θάλασσα αυτή –κατά ένα περίεργο τρόπο- δεν μυρίζει αλάτι. Αλλά πάλι δεν πειράζει, είχε λίγο αεράκι, κάτι γινότανε. Το κόκκινο τριάρι έδειχνε μάλλον πως οι ελπίδες μας ήταν φρούδες. Κανονικά θα έπρεπε να πηγαίναμε για πάσο αλλά ποντάραμε στη μπλόφα!


Στάση ανεφοδιασμού

Τέταρτο και τελευταίο checkpoint στο… «λαγό». Ενωθήκαμε με την Άννα και τον δεν-θυμάμαι-το-όνομά-σου-φίλε-από-τη-Σύρο και ξεκινήσαμε. Σκέφτηκα πως πριν μερικά χρόνια είχα ανέβει στο Πανόραμα της Βούλας με ένα μηχανάκι μικρό και μια γκόμενα πίσω. Μας είχε φύγει ο τάκος στις ανηφοροκατηφόρες, σπάσανε τα νεύρα μας, τσακωθήκαμε κι όταν γυρίσαμε τα «σπάσαμε» σε χρόνο ντε-τε. Τώρα που έπρεπε να ξαναανέβω με ποδήλατο και μάλιστα να φτάσω και ψηλά, στο τέλος του Πανοράματος –δηλαδή μιλάμε για Υμηττό κανονικά όμως– άρχισαν να με ζώνουνε τα φίδια.

Ο χλApache ατάραχος πήγαινε μπροστά αλλά είχε κι αυτός μια εσωτερική τσαντίλα. «Εδώ δεν με πείσαν οι κουρσάδες να ανέβω στο Λαγό, τώρα με τους λόκαλ θα το κάνω?» σιγομουρμούριζε καθώς ιχνηλατούσε. Κάπου στη Γλυφάδα αποφασίσαμε να κάνουμε μια γενναία στάση. Χυμοί, νερά, κανά γλυκάκι, καλά ήταν, οι σύντροχοι πήραν τα πάνω τους και ξεκινήσαμε.


Το φανάρι σε προϊδεάζει, δείχνει προς τα πάνω!

Αν δεν έχεις πάει στο Πανόραμα της Βούλας δεν χρειάζεται να πας ποτέ. Αν δεν έχεις πάει με ποδήλατο στο Πανόραμα της Βούλας σου εύχομαι να μην χρειαστεί να πας ποτέ. Ο άνθρωπος που ρώτησα ήταν κατηγορηματικός «στον Αγ. Νεκτάριο θα πάτε δεξιά, μετά αριστερά και μετά από λίγο θα τον βρείτε. Στο νεκροταφείο? Έχει πολύ δρόμο ακόμα και στροφές!». Κι άντε, ο χλApache έχει ελαφρωμένο τον Gary λόγω βουνού, εγώ με το Harley τι διάβολο μπορούσα να κάνω? Αλλά τέτοιες ώρες δε σκέφτεσαι και πολύ, σκύβεις, σφίγγεις τα δόντια κι ανεβαίνεις… αν δεν σκάσεις μέχρι την κορυφή.

Λίγο από δω λίγο από κει, με τα πολλά φτάσαμε στο τελευταίο checkpoint λίγο πριν αναχωρήσουν τα παιδιά που είχαν βαρεθεί να περιμένουν. Απ’ ότι μας είπαν πρέπει να έδωσαν 103 τραπουλόχαρτα. 103 μουρλοί δηλαδή ανέβηκαν αυτό το πράγμα για να συμπληρώσουν την πεντάδα του πόκερ, Τζήζους! Πήραμε το τελευταίο χαρτί, πάλι ντάμα σπαθί, σ’ ένα περίεργα χιουμοριστικό τραπουλόχαρτο και θα ορκιζόμουν πως κάποιοι σκάγαν πλάκα μαζί μας αν δεν διψούσα υπερβολικά κι είχα χρόνο να σκεφτώ αλλά τα παράτησα για να κατηφορίσουμεε σβέλτα. Το κοντέρ έγραφε 40-45 χιλιόμετρα χωρίς να κάνω πετάλι και πήγαινα ψιλοφρεναριστός γιατί –διάβολε– ΔΕΝ έχω κούρσα! Φαντάσου πως είναι ο ανήφορος!

Η μόνη φορά που ψιλοχαθήκαμε ήταν τελικά στο Καβούρι γιατί πήγαμε στις πρώτες παραλίες αντί της τελευταίας που ήταν το τέλος της διαδρομής. Φτάνοντας μας είπαν πως οι πρώτοι έκαναν τη διαδρομή σε μια ώρα κι ένα τέταρτο… πλάκα με κάνεις ρε φιλαράκι? Καταφέραμε όμως να έχουμε μια ντάμα ζευγάρι στα χαρτιά αλλά πιστεύω πως δεν υπήρχε άλλος που να τα κοίταξε εκείνη τη νύχτα.


Νηρηίδες, Καβούρι

Στο καβούρι άραγμα κανά δίωρο στην παραλία. Ήπια περισσότερο νερό παρά μπύρα. Επιστροφή από τα σκοτεινά τούνελ, ανάποδα στην παραλιακή, πλάκα είχε. Αλλά μιας και η ώρα ήταν πια αρκετά αργά αποφασίσαμε στο Ελληνικό να πάρουμε το τραμ των 12 μπας και πετύχουμε το παγκάκι ανοιχτό για μια τελευταία –αλλά επιτέλους κρύα– μπύρα. Φυσικά το πετύχαμε! Και τ’ ομολογώ, μια Βεργίνα σε στηρίζει καλά! Πάντως θα ξαναπήγαινα βόλτα με τους λόκαλ… ελπίζοντας βέβαια να μάθουνε αξιοπρεπές πόκερ και να διορθώσουν λίγο τη μουσική που παίζουνε στα πάρτυ του τερματισμού!


Ο Gary στα τούνελ του Ελληνικού

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading