Christmas Ride

Advertisements

XAOS

Ακόμα μια Κυριακή με καλό καιρό και το παρεάκι ζήτησε να σπάσουμε τα “100“. Ποιός είμαι εγώ να του πω όχι. Άποφασίστηκε άραγμα στο Χάος, δίπλα στην “τρύπα”, πάνω από το Λαύριο. Νομίζω πως ήταν από τα τελευταία ηλιόλουστα σαββατοκύριακα και χάρηκα που δεν τ’ άφησα να πάει χαμένο.

Όχημα support δεν υπήρχε κι έτσι η Molly αναγκάστηκε να ζωστεί με σχαρίτσες για να μεταφέρει τα καύσιμα της ομάδας. Δε μπορώ να πω πως μ’ αρέσουν οι σχάρες αλλά κάπως έπρεπε να κουβαληθούν οι προμήθειες.

Σκοπός ένα πικνικ στο Χάος, δίπλα στην τεράστια σκουληκότρυπα και να πιάσουμε τη 100άρα. Και μόνο που σταμάτησα για μια μέρα να ακούω τους ήχους της πόλης και να κάνω πετάλι ήσυχος ένιωσα πως μου γέμισε τις μπαταρίες.

Φυσικά είχαμε κι ανηφορίτσες και κατηφορίτσες και ξαναθυμηθήκαμε την ιστορική εποχή της «Κερατέας».

Δεν συζητώ πως μας πλάκωσε το βράδυ και πρέπει να έφτασα λίγο πριν τα μεσάνυχτα πίσω. Αν μπορούσα να αργήσω και λίγο ακόμα θα το ‘κανα με χαρά!

Χάρτης διαδρομής

Continue reading

DarkTime


Δέχομαι το δρόμο συνεχίζοντας να ρίχνω όσο φως μπορώ στη νύχτα.

Την Τετάρτη 21 Αυγούστου 2013 χαιρόμαστε την αυγουστιάτικη πανσέληνο στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο του πρώην κάμπινγκ Βούλας – στον προαύλιο χώρο πριν την παραλία.

Συλλογικά, συντροφικά με πολλή όρεξη για συναναστροφή , θα ακούσουμε μουσική, θα συζητήσουμε ,θα μοιραστούμε στο ίδιο τραπέζι ότι μπορεί να φέρει ο καθένας απ’ το σπίτι του.

Η βραδιά θα ξεκινήσει στις 9.00 μ.μ. όμως μια και όλα γίνονται συνεργατικά όσοι θέλουν να βοηθήσουν στην προετοιμασία μπορούν να έρθουν λίγο νωρίτερα .

Ανοιχτή συνέλευση εθελοντών αυτοδιαχειριζόμενου κάμπινγκ Βούλας

Athens Dark

Πάντα το δεκαπενταύγουστο τον πέρναγα στην Αθήνα. Δεν άντεχα τη πολυκοσμία της εξοχής. Δεν είναι εύκολο μιας και όλα είναι κλειστά αυτές τις μέρες και πρέπει να προγραμματίζεις από πριν ακόμα και το από πού θα πάρεις τσιγάρα ενώ θα πρέπει πάντα να σου βρίσκονται λίγες μπύρες στο ψυγείο για να περνούν ήσυχα τα βράδια. Όμως υπάρχουν κι αυτές οι όμορφες μοναχικές νύχτες που σε πιάνει η ανάγκη να γυρνάς χωρίς σκοπό σε έρημους δρόμους. Να χαζεύεις τυχαίους περαστικούς, να φυλάγεσαι από τους κάγκουρες που πίνουν και τρέχουν ανεξέλεγκτα, να μυρίζεις τη βρωμιά της πόλης ανέμελα και να περιμένεις ένα δύσκολο φθινόπωρο αναλογιζόμενος πως τελικά δεν είναι ούτε το τσιμέντο, ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε ο αέρας αυτό που κάνει απάνθρωπη αυτή τη πόλη, οι άνθρωποι είναι…

Heron leads

Κυριακή, ωραίος καιρός κι αντί να πάω Λαύριο για κανα μπάνιο, μπέρδεψε το πράγμα κι έτσι έφτασα στη θάλασσα το βράδυ με παρέα. Αυτή τη φορά ο ερωδιός οδηγούσε κι είπα να βγάλω τη “καλή” ποζεριά λίγο πριν τη δύση.

Κι αντί για μαγαζί, μπύρα από τη καντίνα κι άραγμα στην ερημική πλευρά για κουβέντα και χαλάρωση.

Και για να μη μείνει ο Gary παραπονεμένος που κατέβηκε απ’ τα βουνά, του ‘βγαλα μια ψαρωτική, να ‘χει να τη δείχνει στ’ άλλα τραχτέρια.

Επιστροφή νύχτα σε άδειους -σχεδόν- δρόμους… μα το μυαλό κολλημένο στο αύριο που δείχνει ν’ αργεί ακόμα μια φορά… αλλά μη δίνεις μεγάλη σημασία… μυαλό είν’ αυτό… κολλάει…