Blues, Bikes n Booze


Badass music for badass people

Καμμιά δεκαριά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα. Ήταν αρκετοί για να φτιάξουμε την ατμόσφαιρα, την “φάση” και να περάσουμε όμορφα στην κατάληψη του Βοτανικού Κήπου της Πετρούπολής, όπου ο Nick Tsiamtsikas με την μπάντα του μας κράτησαν παρέα για 3-4 ώρες full blues! Επιστροφή με το χιονόνερο να δροσίζει ελαφρά το μυαλό…

Advertisements

Full Moon Ride

Δεν μπορούσα να κάτσω μέσα χτες, σαν να σεληνιάστηκα. Κι έτσι τραβήξαμε με λίγους ακόμα στο αυτοδιαχειριζόμενο camping της Βούλας για να απολαύσουμε το φεγγάρι του Αυγούστου. Έπεσα με τα μούτρα στο σταφύλι γλυκό του κουταλιού που βρέθηκε πάνω σε μια ψάθα κι αφέθηκα να γεμίζω το κεφάλι μου αλάτι κι ιώδιο, όσο μπορούσα να αναπνεύσω βαθιά για να καθαρίσουν οι γωνιές του μιαλού μου.

Στο τέλος ξέμεινα μόνος κι αποφάσισα πως ήταν ώρα να γυρίσω. Ο αέρας δεν με λυπήθηκε, ήταν κόντρα σ’ όλη τη διαδρομή και δεν μ’ άφηνε να σκεφτώ. Μπορούσα μόνο να κρατιέμαι από τη Molly, να κοιτάζω το φεγγάρι ψηλά, να σιγοτραγουδώ και να συνεχίζω…

Άφησέ με να έρθω μαζί σου,
άφησέ με να έρθω μαζί σου.
Τι φεγγάρι απόψε!

Είναι καλό το φεγγάρι,
δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου.
Είναι καλό το φεγγάρι,
δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου.
Τι φεγγάρι απόψε!

Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου.
Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου,
άφησέ με να έρθω μαζί σου…

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading

Photos while riding

Ένα από τα πράγματα που με γοητεύουν όταν κάνω ποδήλατο είναι να τραβάω φωτογραφίες. Πάντα υπάρχει κάτι που θα δω, κάτι που θα τύχει, μια στιγμή που θα θέλεις να αποτυπώσεις και να την ξανακοιτάξεις. Ποτέ δεν το «έπαιξα» φωτογράφος γιατί δεν είμαι αλλά μ’ αρέσει να «τραβάω» εδώ κι εκεί στιγμές που βλέπω ή που συμβαίνουν. Και πάνω σ’ ένα ποδήλατο πάντα κάτι βλέπεις ή πάντα κάτι συμβαίνει. Οι πιο όμορφες σκηνές είναι βέβαια εν κινήσει. Όμως το όλο κόνσεπτ είναι εξαιρετικά δύσκολο για να αποτυπώσω τις στιγμές όπως εγώ θέλω. Κατ’ αρχήν όλες οι φωτό που τραβάω είναι από μια IXUS 300 HS που την έχω κανα δυο χρόνια, την είχα βρει σε ευκαιρία κι ήταν από τις λίγες που είχαν φωτεινό φακό και το διάφραγμα άνοιγε στα 2.0. Επιπλέον είναι μινιμαλιστική σε διαστάσεις, χωράει στη μικρή μου «μπανάνα» και τη βγάζω με το ένα χέρι οδηγώντας για να «τραβήξω», κρατώντας τη όσο μπορώ ακίνητη.

Όταν έχει φως όλα πάνε σχετικά καλά εκτός κι αν τύχει να πέφτω σε συνεχόμενες λακκούβες οπότε όλα πάνε χάλια! Επειδή η Αθήνα δεν φημίζεται για τους δρόμους της έτσι κι εγώ δεν πρόκειται να γίνω διάσημος για τις φωτό που τραβάω! Φυσικά, επειδή δεν με «παίρνει» να μου φύγει η μηχανή από το χέρι ή να «φάω» πουθενά τα μούτρα μου, φροντίζω να τη βγάζω και να δοκιμάζω σε ταχύτητες σχετικά μικρές ή όταν οι συνθήκες είναι γενικά πιο χαλαρές στο δρόμο. Συνηθίζω να βάζω ISO 125 ή 200, διάφραγμα στο 2.0 και να την αφήνω να παίρνει όσο φως χρειάζεται με τη μέγιστη ταχύτητα. Ο χρόνος που χρειάζεται είναι πολύ σημαντικός. Το επόμενο δέκατο του δευτερολέπτου θα πέσω σε λακκούβα, θα υπάρχει κραδασμός, θα φρενάρω, θα κουνήσω το χέρι μου. Έτσι, όσο πιο γρήγορα την τραβήξω τόσες περισσότερες πιθανότητες έχω να μην είναι τελείως χάλια.

Το βράδυ τα πράγματα χειροτερεύουν δραματικά. Ο χρόνος έκθεσης αυξάνεται γεωμετρικά επειδή δεν υπάρχει φως. Ακολουθώ την ίδια διαδικασία αλλά πλέον αυξάνω το ISO στα 400. Περισσότερο δεν μπορώ γιατί θα έχω πολύ κόκκο που θα είναι εμφανής. Πλέον δεν χρειάζομαι δέκατα αλλά ένα ή δύο ή ακόμα και τρία δεύτερα όπου το χέρι είναι αδύνατον να μένει ακίνητο, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν οι κραδασμοί κι οι λακκούβες. Το φλας είναι απαράδεκτο για ένα γερόλυκο σαν εμένα οπότε η μόνη λύση είναι, είτε να «τραβάω» όταν υπάρχει αρκετό φως ολόγυρα, είτε να δημιουργήσω μια ακόμα δυνατή πηγή φωτός, υποκαθιστώντας το φλας εν μέρει όπου υπάρχει πολύ σκοτάδι.

Εδώ η μόνη λύση που μπορούσα να κάνω είναι ένας δυνατός φακός. Δεν επέλεξα φως ποδηλάτου αλλά ένα δυνατό φακό με τέσσερις επαναφορτιζόμενες ΑΑ μπαταρίες λόγω απλότητας αλλά και λόγω αυτονομίας (μιας που θα το χρησιμοποιώ για να βλέπω πρώτιστα!). Δοκίμασα λοιπόν τον Nitecore EA4 με ικανοποιητικά αποτελέσματα όμως μου έλειπε μια βάση να τον στηρίξω στο τιμόνι. Εδώ παρεμβαίνει ο σύντροχος Ghandee ο οποίος μου έφτιαξε ένα ισχυρό holder που «κουμπώνει» στη βάση από το μικρό ποδηλατικό φως που είχα μέχρι τώρα. Βέβαια θ’ αναρωτηθείς προς τι όλα αυτά. Δε ξέρω να σου πω, είναι μάλλον που με γοητεύουν μικρές, ασήμαντες σκηνές, σαν την παρακάτω και μ’ αρέσει να τις χαζεύω που και που.

Night on the road

Heron leads

Κυριακή, ωραίος καιρός κι αντί να πάω Λαύριο για κανα μπάνιο, μπέρδεψε το πράγμα κι έτσι έφτασα στη θάλασσα το βράδυ με παρέα. Αυτή τη φορά ο ερωδιός οδηγούσε κι είπα να βγάλω τη “καλή” ποζεριά λίγο πριν τη δύση.

Κι αντί για μαγαζί, μπύρα από τη καντίνα κι άραγμα στην ερημική πλευρά για κουβέντα και χαλάρωση.

Και για να μη μείνει ο Gary παραπονεμένος που κατέβηκε απ’ τα βουνά, του ‘βγαλα μια ψαρωτική, να ‘χει να τη δείχνει στ’ άλλα τραχτέρια.

Επιστροφή νύχτα σε άδειους -σχεδόν- δρόμους… μα το μυαλό κολλημένο στο αύριο που δείχνει ν’ αργεί ακόμα μια φορά… αλλά μη δίνεις μεγάλη σημασία… μυαλό είν’ αυτό… κολλάει…

Beach Nite Party

Και το Σάββατο εγέννετο το Beach Party. Η παραλία του Αγ. Αλεξάνδρου έχει μια πλάκα το ομολογώ. Είναι κάτι σαν τεχνητή και δεν θα έκανα μπάνιο ποτέ μου εκεί αλλά όσοι γενναίοι το αποφάσισαν ακόμα ζουν ανάμεσά μας.

Βρέθηκα λίγο πριν νυχτώσει μαζί με τη Molly και καμιά δεκαπενταριά τυροπιτάκια. Μουσική τελικά δεν είχαμε πολύ αλλά αν θέλαμε, κάπου απέναντι γινόταν κάτι σαν ρεηβ πάρτυ. Όμως καμιά φορά η πλάκα και η κουβέντα είναι αρκετή.

Καθώς μας πλάκωνε η νύχτα ο αέρας παραδυνάμωσε. Αλλά τουλάχιστον είχε δροσιά και -φυσικά- μπύρα από την παρακείμενη καντίνα. Αποφάσισα να την «κάνω» κατά τις 2 γιατί ήθελα να γυρίσω από σκοτεινά μέρη και να δοκιμάσω κι ένα σούπερ φακό 4ΑΑ καθότι σκοπεύω να τη βγάζω συχνά έξω τα καλοκαιρινά βράδια μιας και δεν προβλέπονται διακοπές μέχρι στιγμής.

Φυσικά μου βγήκε η πίστη να φτάσω μέχρι κάπου Άλιμο για να ανέβω προς τα πάνω αφού τα χιλιάδες παρκαρισμένα ζωντόβολα που συχνάζουν στις παραλιακές παρακμιακές μαλακίες είχαν κλείσει με τ αυτοκίνητά τους και τους πορτιέρηδές του ΟΛΟ το πεζοδρόμιο ενώ οι δρόμοι ήταν μια αυτοκτονική κόλαση. Δε βαριέσαι, το ‘ξερα απο πριν πως το κομμάτι αυτό είναι μια θλίψη.

Μέσα λοιπόν από τις γειτονιές του Αλίμου δοκίμασα το σούπερ φακό μου κι ένιωθα -επιτέλους- άρχοντας. Μένει να βρω ένα καλύτερο τρόπο στηρίγματος βέβαια γιατί το βελκρο που βάζω τώρα τον κάνει να γλιστράει στο τιμόνι και να γυρίζει αλλά κάτι έχω υπόψη και είναι το προτζεκτάκι που με απασχολεί αυτόν το καιρό.

Ίσως καμιά νυχτερινή περιπολία σε κανά βουνό με φτιάξει αλλά οι επόμενες 10 μέρες μέχρι τις 15 Ιουλίου περίπου είναι δύσκολες και χωρίς πολύ χρόνο. Μετά θα ξελασκάρω λίγο -ελπίζω- για να κάνω λίγο πιο μεγάλες εξορμήσεις. Όλα τα άλλα σχέδια που είχαν απέτυχαν παταγωδώς. Μέχρι κι η κιθάρα μου πουλήθηκε έναντι πινακίου φακής. Τουλάχιστον έχω τη Molly…

Παραλίγο να το ξεχάσω! Τέλειωσα και ένα μικρό website για τους Φίλους του Ποδηλάτου. Ακόμα το περιεχόμενο δεν έχει πλήρως ανεβεί αλλά μια ιδέα την παίρνει κανείς κάνοντας ΚΛΙΚ στην εικόνα που ακολουθεί…


http://www.filoi-podilatou.gr/