Πικροδάφνη


Ξεκινώντας από Ηλιούπολη προς το νότο

Κυριακή πρωί, ο καιρός καλός κι αποφάσισα να εξερευνήσω το ρέμα της Πικροδάφνης. Το ρέμα αυτό ξεκινά από τον Υμηττό και καταλήγει στην παραλία, κάπου στον Άλιμο, στην Εδέμ.


Στην Ηλιούπολη οι όχθες είναι κοντά.

Ανέβηκα στην Ηλιούπολη, κοντά στα Κανάρια και το ακολούθησα από εκεί. Σκοπός να βρω γεφυράκια και μικρές ήσυχες γωνιές χωρίς κίνηση.


Ξέφωτα στο κέντρο της Αθήνας!

Το κομμάτι της Ηλιούπολης είναι ίσως το πιο πράσινο και όμορφο. Άλλωστε, σαν πιο πλούσιος δήμος, δείχνει να το έχει προσέξει. Δεν υπάρχουν πολλά σκουπίδια, παρόλο που σε μερικά σημεία η πρόσβαση είναι δύσκολη.


Οργιώδης η βλάστηση!

Το κομμάτι που διασχίζει τον Άγιο Δημήτριο δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Τα σκουπίδια και η εγκατάλειψη εμφανής. Παρόλα αυτά υπάρχουν απίστευτες γωνιές να χαζέψεις.


Στον Αγ. Δημήτρη η κατάσταση αλλάζει.

Το υπόλοιπο κομμάτι Φαλήρου-Αλίμου είναι όμορφο αλλά με πολλές πολυκατοικίες τριγύρω. Οι φτωχογειτονιές δίνουν τη θέση τους σε μπετονένια κουτιά αν κι ανάμεσά τους συνεχίζουν να υπάρχουν εκείνα τα μικρά φτωχόσπιτα με τις αυλές και τα γεφυράκια.


Τα γεφύρια παραμένουν σε όλο το μήκος του ρέματος.

Καθόλη τη διάρκεια της διαδρομής ακούς τα βατράχια που πρέπει να είναι αρκετά. Σε κάποια σημεία χάνεσαι γιατί αναγκάζεσαι να κάνεις παρακάμψεις είτε επειδή οι πολυκατοικίες φτάνουν μέχρι την άκρη, είτε επειδή έχει υψομετρικό κι οι όχθες δεν φαίνονται, είτε επειδή είναι σκεπασμένο.


Σπίτι μεσα στο ρέμα με το δικό του γεφυράκι (και σκύλο).

Η βλάστηση είναι γενικά πλούσια. Αν ζούσαμε σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα αυτό το ρέμα θα είχε αξιοποιηθεί και προστατευθεί. Θα υπήρχαν μονοπάτια και ελεύθερη πρόσβαση στις όχθες του, θα ‘ταν καθαρό και θα ‘ταν μια όμορφη καταπράσινη διαδρομή για να φτάσεις στην παραλία.


Στον Άλιμο τα φτωχόσπιτα λιγοστεύουν.

Τώρα είναι ένα ρέμα που επιμένει να υπάρχει και που και που να φουσκώνει τους χειμώνες από θυμό μιας και λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την ύπαρξή του.


Όπως φωτογράφιζα τη Molly πρόσεξα κάτι κίτρινο στο κάδρο…

Κι εκεί που δεν το περιμένεις όλο και κάποιο κίτρινο παλιό ποδήλατο θ’ ανακαλύψεις!


…και ναι! ένα παλιό κίτρινο ποδήλατο στο τελευταίο μικρό σπιτάκι λίγο πριν τη παραλία!

Περισσότερα για το ρέμα της Πικροδάφνης θα βρεις στο site: http://www.remapikrodafnis.gr και μια ακόμα ιδέα θα πάρεις από τους Νέους Δημοσιογράφους. Αξίζει πάντως να το εξερευνήσεις.


Κάπου εδώ η τελευταία γέφυρα, η παραλιακή και οι εκβολές.

Στο χάρτη η κόκκινη γραμμή είναι η διαδρομή που ακολούθησα κατά μήκος του ρέματος.

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading

Advertisements

50K

Τις τελευταίες μέρες δεν είχα πολυκυκλοφορήσει με τη Molly. Μια ο καιρός, μια η κούραση, μια τα ψυχαναγκαστικά μου ατοπήματα, απέφευγα να πάω στη δουλειά και δεν είχα πολλές ευκαιρίες για βόλτες. Αλλά έψαχνα μια ευκαιρία να κάνω κάτι για την εκτόνωση. Τη Δευτέρα το μεσημέρι τα ‘παιξα στη δουλειά. Έτσι αποφάσισα το απόγευμα να βγω στο δρόμο. Έφαγα δυό τοστ το μεσημέρι κι έφυγα να περικυκλώσω τον Υμηττό. Δεν θα ανέβαινα στο βουνό αλλά μια ασφάλτινη γύρα ήταν ότι έπρεπε για να ξεπιαστώ. Κάπως έτσι βγήκαν 55 χιλιόμετρα με πολλές ανάσες, σκόρπιες σκέψεις και κάμποσο αέρα.

Ο αέρας τελικά δε σταμάτησε και με συντρόφεψε μέχρι το τέλος, κάνοντας συχνά τα μάτια μου να δακρύζουν, αντίθετα με τη μπόλικη κίνηση στη Μεσογείων που σταμάτησε αμέσως μετά το Σταυρό. Το πλάνο το ‘χα ήδη προγραμματίσει. Μέχρι την Παιανία όλα γνωστά. Μετά πέρασα μέσα από το δευτερεύοντα δρόμο που ‘χει ησυχία και περνά από μικρές γειτονιές και ήσυχα χωράφια. Έπειτα, κάπου στο Κορωπί, έκοψα δεξιά και πέρασα από Βάρη. Μετά τη Βάρη και μέσα από τα στενά της Γλυφάδας έπεσα πάνω στη Κύπρου και κάπου βραδάκι νωρίς πίσω για ξεκούραση.

Όταν πεταλάρεις μόνος σου και δεν έχεις κάποιον να πεις καμιά κουβέντα, μιλάς με τον εαυτό σου. Ειδικά όταν σε πιάνει η κούραση, εκείνος, αντί να σου δίνει κουράγιο, όλο κάτι άσχετα πετά, σαν να το κάνει επίτηδες για να σε «σπάσει»:

– Μα τι κάνεις? Που πας? Δεν χρειάζεται ν’ αποδείξεις τίποτα σε κανέναν!
– Έχεις δίκιο… αλλά είναι πια αργά για να γυρίσω πίσω…

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading

Lavrio all day long

Τη Παρασκευή έτρεχα στη δουλειά, ίσως για το σημαντικότερο πρότζεκτ των τελευταίων 20 χρόνων. Υπολόγιζα όμως να είχα ένα ολόκληρο ΣαββατοΚύριακο αράγματος και χαλάρωσης. Πάνω στο peak χτυπάει το κουνητό:

ο “άλλος” είναι Λαύριο! -μου είπε.
λες να του πούμε να γυρίσει? -απάντησα.
δεν θα ‘ταν καλύτερα να πάμε εμείς? -μου αντιγύρισε.

Η αλήθεια είναι πως δεν δίστασα καθόλου αλλά πάλι δεν δίστασα γιατί δεν ήμουν σε θέση να σκεφτώ την απάντηση γι’ αυτό άλλωστε απάντησα έτσι:

ωραία ιδέα!

Η Κυριακή φαινόταν η καλύτερη μέρα. Ο καιρός προβλεπόταν καλός ενώ υπήρχε κι η Δευτέρα για χαλάρωση. Έτσι φόρτισα τις μπαταρίες για τα φώτα, έβαλα και τη τσάντα με τα τοστ στη σχάρα κι ήμουν έτοιμος για ακόμα μια κατοστάρα. Ξεκινήσαμε κατά τις 9.00 αλλά μια ψύχρα την είχε. Όταν περάσαμε το Σταυρό κατάλαβα πως αυτή η ψύχρα παρέα με την υγρασία θα ‘ταν μόνιμη αλλά διάβολε ποιός νοιάζεται? Όταν ξεκινήσεις ξέρεις πως θα το βγάλεις μέχρι το τέλος. Χαλαρά ήταν άλλωστε οπότε θα το άντεχα. Ο δρόμος ήσυχος μετά την Παιανία όπου αφήνουμε τη κίνηση και μπαίνουμε στο cruizin mode. Κορωπί, Καλύβια, Κερατέα και μετά ξεκινάει το βουνό. Κλίσεις όχι μεγάλες και μπόλικο οξυγόνο αλλά και η υγρασία εκεί να επιμένει. Δεν μπήκαμε στο Χάος όπως την προηγούμενη που πήγαμε Σούνιο για την “πίτα” αλλά κόψαμε για να πέσουμε στις “εργατικές” του Λαυρίου.

Μέσα στο Λαύριο όχι πολύ κίνηση αλλά που και που τίποτα καρναβαλικά αποτυχημένα μικροπάρτυ για παιδιά και λαϊκοί να γυρνάνε περιμένοντας τη νύχτα καραόκι. Καφές από ένα έβερεστ στο χέρι και βουρ για παραλία λίγο πιο έξω. Καθώς το μεσημέρι πέρναγε η υγρασία ανέβαινε. Κι εκεί που πήγαμε να φύγουμε με λίγο ήλιο, τσουπ, μια ωραία παραλιακή φλαταδούρα με υπέροχο φως και θάλασσα γι’ αυτό κι η στάση για φωτογράφιση αναγκαία! Με τα πολλά ξεκινήσαμε επιστροφή κατά τις 6 και βάλε κι αποφασίσαμε να γυρίσουμε από τη Λαυρίου γιατί η υγρασία του βουνού περόνιαζε τα δικά μου κόκκαλα. Όχι ότι από το δρόμο ήταν πολύ καλύτερα αλλά εντάξει, μπορούσα να τ’ ανεχτώ.

Μαζί με την υγρασία έχω να προσθέσω τη μικροδιαρροή από το alfine (που δε νομίζω να ‘ναι κάτι σημαντικό αλλά πρέπει να βρω χρόνο και γι’ αυτό), το πρησμένο μου δόντι (που πόναγε όσο ο αέρας έμπαινε κρύος στο στόμα μου και δε μ’ άφηνε να απολαύσω τη διαδρομή) και τη κούραση (μιας και μπορεί να είμαι σχεδόν νέο παιδί αλλά σχεδόν!). Παρόλη τη γκρίνια μου όμως μπορώ να πως πως απόλαυσα 125 όμορφα χιλιόμετρα με καλή παρέα καταναλώνοντας κατά τη διαδρομή 6 τοστ, 4 τυροπιτάκια, 1 εσπρέσσο με 2 τσιγάρα, 2 πορτοκαλάδες και 2 λιτρα νερό. Αυτά με βοήθησαν να διατηρήσω μια μέση ωριαία ταχύτητα που ξεπερνούσε τα 17 χιλιόμετρα την ώρα ενώ υπήρξαν στιγμές που, διάβολε, ξεπέρασα τα 45. Την μικρότερη ταχύτητα φυσικά δεν τη λέω γιατί ντρέπομαι και θα γίνω ρόμπα στον ποδηλατικό περίγυρο αλλά έχω κάτι άλλο να δηλώσω: ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ!

Χάρτης Διαδρομής…
Continue reading

Southern Circle

Τη Κυριακή σηκώθηκα νωρίς. Ήπια καφέ, έφαγα και κάτι μαρμελάδες κι είπα να βολτάρω χωρίς σκοπό για να χαζέψω τη θάλασσα και να μαζέψω ήλιο.

Πολλοί ποδηλάτες στο δρόμο, άλλοι πολύχρωμοι, άλλοι μονόχρωμοι. Οι πρωινοί λένε πάντα ένα καλημέρα, οι μεσημεριανοί ποτέ.

Έβγαλα και κάμποσες φωτογραφίες για να το ευχαριστηθώ και γύρισα μεσημεράκι στο Κουκάκι όπου απόλαυσα ένα ζεστό εσπρέσσο έχοντας τη Molly δίπλα μου.

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading

Speedometer

Μ έπιασε πάλι αυτή η φάση να βγω στον ανοιχτό δρόμο και να πάω να πιω ένα καφέ πρωινιάτικα. Μιας και δε δούλευα σήμερα πήρα τη Molly και ξεκίνησα. Το πρώτο που ήθελα να κάνω ήταν ένα speed test δηλαδή να δοκιμάσω να πιάσω τα 50 Km/h. Σύμφωνα με το “γρανάζωμα” που της έχω κάνει με 39t δίσκο και 18άρη γρανάζι θα πρέπει –κατά Sheldon– να μπορώ να πιάσω τα 41 Km/h με 90 στροφές ανά λεπτό. Όμως ήμουν 100% σίγουρος πως μπορούσα και παραπάνω (αρκεί να ‘βρισκά μια ωραία κι ανοιχτή κατηφόρα!).

Και μιας που σήμερα δεν είχε πολύ κίνηση, βγήκα στη Βουλιαγμένης για τη βόλτα πηγαίνοντας καρφί στη “Βούτα” για να κάνω τη δοκιμή. Θυμήθηκα και τα “παλιά” αλλά δεν αφέθηκα μιας κι οι γέφυρες θέλουν προσοχή. Τελευταία σχέση λοιπόν και ροβόλησα το κατήφορο γυρίζοντας τα πετάλια αρκετά γρήγορα. Βοηθούσε κι η κατηφόρα βέβαια αλλά είχε λίγο αέρα ψιλοκόντρα. Δεν πτοήθηκα, πάτησα δυνατά κι είδα στο κοντέρ 50.3 Km/h.

Μπορούσε να πάει λίγο ακόμα αλλά αν αναλογιστεί κανείς πως η Molly είναι ένα heavy commuter & street fighter και πως το Alfine είναι βαρύδι κι έχει τριβή (λένε πως κόβει ένα 5%, ίσως και περισσότερο) νομίζω πως ο στόχος επετεύχθη. Φυσικά πάνω από τα 40 Km/h είναι δύσκολο αν δεν έχεις drops, αν δεν είναι κατήφορος, αν δεν πατάς σαν τρελλός αλλά εγώ απλά ήθελα να κάνω το speed test πριν πάρω την παραλιακή για το πρωινό καφεδάκι, δατς ωλ φοκς!

Ακολούθησα την προχτεσινή διαδρομή και κατέληξα Φλοίσβο με το καφέ φυσικά στα γρασίδια και πολλές φωτό. 30 χιλιόμετρα έκαναν τον κινητήρα μου να καταναλώσει καύσιμα που στοίχισαν 3 ευρώ κι αποτελούνταν από ένα λίτρο νερό κι ένα κρύο εσπρέσσο (είναι υδρόψυκτος!).

Και μιας που σκοπεύω να λείψω καμιά βδομάδα από αυτό το Σ/Κ, αυτή μάλλον ήταν η τελευταία μοναχική βόλτα για να φορτίσω τις μπαταρίες μου όμορφα! Βέβαια, μ’ όλα όσα μου έχουν συμβεί, ποτέ δε λέω ποτέ…

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading