Stats

Αποφάσισα λοιπόν να αρχίσω να με μετράω. Άνοιξα ένα φύλλο στο Google Docs και ξεκίνησα από τις 25/03 να καταχωρώ τις ημερήσιες διαδρομές, βασικά αυτές που πάω στη δουλειά αλλά και τις όποιες βόλτες κάνω, μικρές ή μεγάλες. Θέλω να δω πόσα «μαζεύω» κάθε βδομάδα και τι μέσο όρο χιλιομέτρων έχω για όλες τις βδομάδες, γι’ αυτό άλλωστε έχω και τα δυό «ρολόγια» δεξιά. Θα το ενημερώνω για τον Απρίλη και τον Μάη, μετά δεν ξέρω. Δεν με δυσκόλεψε πολύ το να το φτιάξω αλλά έφαγα δυό μέρες να βρω τον τύπο εκείνο που να προσθέτει μόνο τις τελευταίες 7 μέρες για να έχω μια εικόνα σύγκρισης με τον εβδομαδιαίο μέσο όρο. Τώρα ίσως αναρωτηθείς ποιο το νόημα. Δεν υπάρχει, όπως άλλοι μετράνε προβατάκια, άλλοι λεφτά, εγώ θα μετράω χιλιόμετρα και διαδρομές μέσα στο χρόνο.

Advertisements

ΑΝΑΦΟΡΑ

Η αναφορά αναδημοσιεύθηκε στους podilates.gr, τα σχόλια χαρακτηριστικά…

ΠΡΟΣ: κ. Πρόεδρο

ΘΕΜΑ : «Θέσεις στάθμευσης ποδηλάτου? Όχι, ευχαριστώ!»
Σχετ. : Η από 18/10/2011 αναφορά με θέμα «Μετακίνηση με ποδήλατο στη δουλειά».

Μιας και η καθημερινή μετακίνηση στη δουλειά με το ποδήλατο, πέρα από χόμπυ, είναι άμεση ανάγκη τα τελευταία χρόνια (όπως για παράδειγμα σήμερα που τα ΜΜΜ έχουν απεργία και δεν διαθέτω άλλο όχημα για να έρθω στη δουλειά μου) και μιας που το βασικότερο μέλημα του ποδηλάτη είναι η ασφάλεια του ποδηλάτου του, αποφάσισα να δραστηριοποιηθώ για να μπορούμε οι ποδηλάτες να αφήνουμε κάπου τα ποδήλατά μας, χωρίς να χρειάζεται να τα βάζουμε άτακτα στον προαύλιο χώρο αλλά και να υπάρχει μια σχετική ασφάλεια τις ώρες που εργαζόμαστε.

Μέχρι σήμερα είχα βρει θέση στο πίσω μέρος του κτιρίου όπου δεν παρεμπόδιζα την πρόσβαση κανενός και χρησιμοποιούσα το συνήθη τρόπο που όλοι οι ποδηλάτες πρέπει να χρησιμοποιούν, δηλαδή έδενα το ποδήλατο στα υπάρχοντα κάγκελα μέσα στον προαύλιο χώρο με ένα πέταλο όπου έπιανα το σκελετό μαζί με τον πίσω τροχό, όπως στην παρακάτω φωτό μπορείτε να δείτε:

Continue reading

Sexy Fenders

Και εν’ όψει του χειμώνα κατέβασα τα «χειμωνιάτικα» της Molly. Έτσι, μέχρι την άνοιξη, θα φορά όμορφα αλουμινένια και βαμμένα μαύρα φτερά. Αυτά τα φτερά τα είχα πάρει πριν χρόνια για το Vienna κι ήταν ολόκληρη ιστορία να τα βρω και να τα φέρω. Έφταναν αρκετά χαμηλά (180°) αλλά εν τέλει τα είχα βγάλει μιας και ήταν δύσκολο να μείνουν στη θέση τους μόνο με ένα στήριγμα. Στράβωναν εύκολα κι ακουμπούσαν στους τροχούς. Έτσι, ψάχνοντας στην αποθήκη, τα βρήκα και σκέφτηκα να τα φορέσω για το χειμώνα στη Molly, μπας και γλυτώσω τα πολύ βρεγμένα μπατζάκια.

Είναι αρκετά φαρδιά, μένουν στη θέση τους, προσφέρουν προστασία και δε δείχνουν φτηνιάρικα και πλαστικά. Για να λύσω το πρόβλημα του στηρίγματος, αλλά κι επειδή πλέον δεν μ’ ένοιαζε το full coverage look, αποφάσισα να τα «κόψω» κοντύτερα. Άλλωστε έπρεπε να τα προσαρμόσω έτσι που να υπάρχει τρόπος να βγάλω τον πίσω τροχό με το Alfine αν χρειαστεί να αλλάξω λάστιχο.

Και μια που το ‘φερε η κουβέντα να και η “πρώην” που ποτέ δεν ξέχασα!

Mirrors Down

Δουλειά δεν είχε ο διάολος” που λένε κι έτσι, εκτός από τη τσάντα που προσπαθώ να βρω τρόπο ασφαλούς στήριξης, πειραματίζομαι και με τους καθρέφτες. Τους γύρισα ανάποδα να δω πως φαίνονται τα πράγματα από αυτήν την οπτική. Ομολογώ πως χάνω λίγο σε οπτικό πεδίο κι επίσης στρίβω περισσότερο το κεφάλι χάνοντας δεκατάκια από την προσοχή στο δρόμο αλλά από την άλλη μπορώ να πιάνω ευκολότερα την εσωτερική πλευρά του τιμονιού και να πέφτω ευκολότερα στα φρένα όταν χρειαστεί. Θα δοκιμάσω διάφορες θέσεις μέχρι να καταλήξω αν αξίζει να τους αφήσω στραμμένους προς τα κάτω. Αν μη τι άλλο, η Molly αποκτά ένα ύφος “cafe racer” που έχει πλάκα.

cockpit

Κι αυτό είναι το cockpit της Molly. Λείπει βέβαια το πολυόργανο και τα φώτα αλλά μια ιδέα την παίρνεις. Κάποιες φορές κολλάω τα χέρια στους καθρέφτες οι οποίοι κάνουν σημαντική δουλειά. Κάποιες φορές σε ερημικούς κι ανηφορικούς δρόμους βάζω τα χέρια μου στο εσωτερικό αγκαλιάζοντας την μαύρη ταινία από δερματίνη.

Είναι δύσκολο να τραβάς καθώς οδηγείς και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα αυτά που βλέπεις. Ακόμα πιο δύσκολα να τραβάς τον εαυτό σου όταν οδηγεί. Δεν είναι ο καθρέφτης σου αλλά η ματιά ενός δικού σου “άλλου” που βγαίνει από το σώμα σου παρατηρώντας το μεταχρονολογημένα.