Full Moon Ride

Δεν μπορούσα να κάτσω μέσα χτες, σαν να σεληνιάστηκα. Κι έτσι τραβήξαμε με λίγους ακόμα στο αυτοδιαχειριζόμενο camping της Βούλας για να απολαύσουμε το φεγγάρι του Αυγούστου. Έπεσα με τα μούτρα στο σταφύλι γλυκό του κουταλιού που βρέθηκε πάνω σε μια ψάθα κι αφέθηκα να γεμίζω το κεφάλι μου αλάτι κι ιώδιο, όσο μπορούσα να αναπνεύσω βαθιά για να καθαρίσουν οι γωνιές του μιαλού μου.

Στο τέλος ξέμεινα μόνος κι αποφάσισα πως ήταν ώρα να γυρίσω. Ο αέρας δεν με λυπήθηκε, ήταν κόντρα σ’ όλη τη διαδρομή και δεν μ’ άφηνε να σκεφτώ. Μπορούσα μόνο να κρατιέμαι από τη Molly, να κοιτάζω το φεγγάρι ψηλά, να σιγοτραγουδώ και να συνεχίζω…

Άφησέ με να έρθω μαζί σου,
άφησέ με να έρθω μαζί σου.
Τι φεγγάρι απόψε!

Είναι καλό το φεγγάρι,
δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου.
Είναι καλό το φεγγάρι,
δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου.
Τι φεγγάρι απόψε!

Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου.
Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου,
άφησέ με να έρθω μαζί σου…

Χάρτης Διαδρομής…

Continue reading

Athens Dark

Πάντα το δεκαπενταύγουστο τον πέρναγα στην Αθήνα. Δεν άντεχα τη πολυκοσμία της εξοχής. Δεν είναι εύκολο μιας και όλα είναι κλειστά αυτές τις μέρες και πρέπει να προγραμματίζεις από πριν ακόμα και το από πού θα πάρεις τσιγάρα ενώ θα πρέπει πάντα να σου βρίσκονται λίγες μπύρες στο ψυγείο για να περνούν ήσυχα τα βράδια. Όμως υπάρχουν κι αυτές οι όμορφες μοναχικές νύχτες που σε πιάνει η ανάγκη να γυρνάς χωρίς σκοπό σε έρημους δρόμους. Να χαζεύεις τυχαίους περαστικούς, να φυλάγεσαι από τους κάγκουρες που πίνουν και τρέχουν ανεξέλεγκτα, να μυρίζεις τη βρωμιά της πόλης ανέμελα και να περιμένεις ένα δύσκολο φθινόπωρο αναλογιζόμενος πως τελικά δεν είναι ούτε το τσιμέντο, ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε ο αέρας αυτό που κάνει απάνθρωπη αυτή τη πόλη, οι άνθρωποι είναι…

Photos while riding

Ένα από τα πράγματα που με γοητεύουν όταν κάνω ποδήλατο είναι να τραβάω φωτογραφίες. Πάντα υπάρχει κάτι που θα δω, κάτι που θα τύχει, μια στιγμή που θα θέλεις να αποτυπώσεις και να την ξανακοιτάξεις. Ποτέ δεν το «έπαιξα» φωτογράφος γιατί δεν είμαι αλλά μ’ αρέσει να «τραβάω» εδώ κι εκεί στιγμές που βλέπω ή που συμβαίνουν. Και πάνω σ’ ένα ποδήλατο πάντα κάτι βλέπεις ή πάντα κάτι συμβαίνει. Οι πιο όμορφες σκηνές είναι βέβαια εν κινήσει. Όμως το όλο κόνσεπτ είναι εξαιρετικά δύσκολο για να αποτυπώσω τις στιγμές όπως εγώ θέλω. Κατ’ αρχήν όλες οι φωτό που τραβάω είναι από μια IXUS 300 HS που την έχω κανα δυο χρόνια, την είχα βρει σε ευκαιρία κι ήταν από τις λίγες που είχαν φωτεινό φακό και το διάφραγμα άνοιγε στα 2.0. Επιπλέον είναι μινιμαλιστική σε διαστάσεις, χωράει στη μικρή μου «μπανάνα» και τη βγάζω με το ένα χέρι οδηγώντας για να «τραβήξω», κρατώντας τη όσο μπορώ ακίνητη.

Όταν έχει φως όλα πάνε σχετικά καλά εκτός κι αν τύχει να πέφτω σε συνεχόμενες λακκούβες οπότε όλα πάνε χάλια! Επειδή η Αθήνα δεν φημίζεται για τους δρόμους της έτσι κι εγώ δεν πρόκειται να γίνω διάσημος για τις φωτό που τραβάω! Φυσικά, επειδή δεν με «παίρνει» να μου φύγει η μηχανή από το χέρι ή να «φάω» πουθενά τα μούτρα μου, φροντίζω να τη βγάζω και να δοκιμάζω σε ταχύτητες σχετικά μικρές ή όταν οι συνθήκες είναι γενικά πιο χαλαρές στο δρόμο. Συνηθίζω να βάζω ISO 125 ή 200, διάφραγμα στο 2.0 και να την αφήνω να παίρνει όσο φως χρειάζεται με τη μέγιστη ταχύτητα. Ο χρόνος που χρειάζεται είναι πολύ σημαντικός. Το επόμενο δέκατο του δευτερολέπτου θα πέσω σε λακκούβα, θα υπάρχει κραδασμός, θα φρενάρω, θα κουνήσω το χέρι μου. Έτσι, όσο πιο γρήγορα την τραβήξω τόσες περισσότερες πιθανότητες έχω να μην είναι τελείως χάλια.

Το βράδυ τα πράγματα χειροτερεύουν δραματικά. Ο χρόνος έκθεσης αυξάνεται γεωμετρικά επειδή δεν υπάρχει φως. Ακολουθώ την ίδια διαδικασία αλλά πλέον αυξάνω το ISO στα 400. Περισσότερο δεν μπορώ γιατί θα έχω πολύ κόκκο που θα είναι εμφανής. Πλέον δεν χρειάζομαι δέκατα αλλά ένα ή δύο ή ακόμα και τρία δεύτερα όπου το χέρι είναι αδύνατον να μένει ακίνητο, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν οι κραδασμοί κι οι λακκούβες. Το φλας είναι απαράδεκτο για ένα γερόλυκο σαν εμένα οπότε η μόνη λύση είναι, είτε να «τραβάω» όταν υπάρχει αρκετό φως ολόγυρα, είτε να δημιουργήσω μια ακόμα δυνατή πηγή φωτός, υποκαθιστώντας το φλας εν μέρει όπου υπάρχει πολύ σκοτάδι.

Εδώ η μόνη λύση που μπορούσα να κάνω είναι ένας δυνατός φακός. Δεν επέλεξα φως ποδηλάτου αλλά ένα δυνατό φακό με τέσσερις επαναφορτιζόμενες ΑΑ μπαταρίες λόγω απλότητας αλλά και λόγω αυτονομίας (μιας που θα το χρησιμοποιώ για να βλέπω πρώτιστα!). Δοκίμασα λοιπόν τον Nitecore EA4 με ικανοποιητικά αποτελέσματα όμως μου έλειπε μια βάση να τον στηρίξω στο τιμόνι. Εδώ παρεμβαίνει ο σύντροχος Ghandee ο οποίος μου έφτιαξε ένα ισχυρό holder που «κουμπώνει» στη βάση από το μικρό ποδηλατικό φως που είχα μέχρι τώρα. Βέβαια θ’ αναρωτηθείς προς τι όλα αυτά. Δε ξέρω να σου πω, είναι μάλλον που με γοητεύουν μικρές, ασήμαντες σκηνές, σαν την παρακάτω και μ’ αρέσει να τις χαζεύω που και που.

Night on the road