50K

Τις τελευταίες μέρες δεν είχα πολυκυκλοφορήσει με τη Molly. Μια ο καιρός, μια η κούραση, μια τα ψυχαναγκαστικά μου ατοπήματα, απέφευγα να πάω στη δουλειά και δεν είχα πολλές ευκαιρίες για βόλτες. Αλλά έψαχνα μια ευκαιρία να κάνω κάτι για την εκτόνωση. Τη Δευτέρα το μεσημέρι τα ‘παιξα στη δουλειά. Έτσι αποφάσισα το απόγευμα να βγω στο δρόμο. Έφαγα δυό τοστ το μεσημέρι κι έφυγα να περικυκλώσω τον Υμηττό. Δεν θα ανέβαινα στο βουνό αλλά μια ασφάλτινη γύρα ήταν ότι έπρεπε για να ξεπιαστώ. Κάπως έτσι βγήκαν 55 χιλιόμετρα με πολλές ανάσες, σκόρπιες σκέψεις και κάμποσο αέρα.

Ο αέρας τελικά δε σταμάτησε και με συντρόφεψε μέχρι το τέλος, κάνοντας συχνά τα μάτια μου να δακρύζουν, αντίθετα με τη μπόλικη κίνηση στη Μεσογείων που σταμάτησε αμέσως μετά το Σταυρό. Το πλάνο το ‘χα ήδη προγραμματίσει. Μέχρι την Παιανία όλα γνωστά. Μετά πέρασα μέσα από το δευτερεύοντα δρόμο που ‘χει ησυχία και περνά από μικρές γειτονιές και ήσυχα χωράφια. Έπειτα, κάπου στο Κορωπί, έκοψα δεξιά και πέρασα από Βάρη. Μετά τη Βάρη και μέσα από τα στενά της Γλυφάδας έπεσα πάνω στη Κύπρου και κάπου βραδάκι νωρίς πίσω για ξεκούραση.

Όταν πεταλάρεις μόνος σου και δεν έχεις κάποιον να πεις καμιά κουβέντα, μιλάς με τον εαυτό σου. Ειδικά όταν σε πιάνει η κούραση, εκείνος, αντί να σου δίνει κουράγιο, όλο κάτι άσχετα πετά, σαν να το κάνει επίτηδες για να σε «σπάσει»:

– Μα τι κάνεις? Που πας? Δεν χρειάζεται ν’ αποδείξεις τίποτα σε κανέναν!
– Έχεις δίκιο… αλλά είναι πια αργά για να γυρίσω πίσω…

Χάρτης Διαδρομής…

Advertisements

Leave a Message

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s