Lavrio all day long

Τη Παρασκευή έτρεχα στη δουλειά, ίσως για το σημαντικότερο πρότζεκτ των τελευταίων 20 χρόνων. Υπολόγιζα όμως να είχα ένα ολόκληρο ΣαββατοΚύριακο αράγματος και χαλάρωσης. Πάνω στο peak χτυπάει το κουνητό:

ο “άλλος” είναι Λαύριο! -μου είπε.
λες να του πούμε να γυρίσει? -απάντησα.
δεν θα ‘ταν καλύτερα να πάμε εμείς? -μου αντιγύρισε.

Η αλήθεια είναι πως δεν δίστασα καθόλου αλλά πάλι δεν δίστασα γιατί δεν ήμουν σε θέση να σκεφτώ την απάντηση γι’ αυτό άλλωστε απάντησα έτσι:

ωραία ιδέα!

Η Κυριακή φαινόταν η καλύτερη μέρα. Ο καιρός προβλεπόταν καλός ενώ υπήρχε κι η Δευτέρα για χαλάρωση. Έτσι φόρτισα τις μπαταρίες για τα φώτα, έβαλα και τη τσάντα με τα τοστ στη σχάρα κι ήμουν έτοιμος για ακόμα μια κατοστάρα. Ξεκινήσαμε κατά τις 9.00 αλλά μια ψύχρα την είχε. Όταν περάσαμε το Σταυρό κατάλαβα πως αυτή η ψύχρα παρέα με την υγρασία θα ‘ταν μόνιμη αλλά διάβολε ποιός νοιάζεται? Όταν ξεκινήσεις ξέρεις πως θα το βγάλεις μέχρι το τέλος. Χαλαρά ήταν άλλωστε οπότε θα το άντεχα. Ο δρόμος ήσυχος μετά την Παιανία όπου αφήνουμε τη κίνηση και μπαίνουμε στο cruizin mode. Κορωπί, Καλύβια, Κερατέα και μετά ξεκινάει το βουνό. Κλίσεις όχι μεγάλες και μπόλικο οξυγόνο αλλά και η υγρασία εκεί να επιμένει. Δεν μπήκαμε στο Χάος όπως την προηγούμενη που πήγαμε Σούνιο για την “πίτα” αλλά κόψαμε για να πέσουμε στις “εργατικές” του Λαυρίου.

Μέσα στο Λαύριο όχι πολύ κίνηση αλλά που και που τίποτα καρναβαλικά αποτυχημένα μικροπάρτυ για παιδιά και λαϊκοί να γυρνάνε περιμένοντας τη νύχτα καραόκι. Καφές από ένα έβερεστ στο χέρι και βουρ για παραλία λίγο πιο έξω. Καθώς το μεσημέρι πέρναγε η υγρασία ανέβαινε. Κι εκεί που πήγαμε να φύγουμε με λίγο ήλιο, τσουπ, μια ωραία παραλιακή φλαταδούρα με υπέροχο φως και θάλασσα γι’ αυτό κι η στάση για φωτογράφιση αναγκαία! Με τα πολλά ξεκινήσαμε επιστροφή κατά τις 6 και βάλε κι αποφασίσαμε να γυρίσουμε από τη Λαυρίου γιατί η υγρασία του βουνού περόνιαζε τα δικά μου κόκκαλα. Όχι ότι από το δρόμο ήταν πολύ καλύτερα αλλά εντάξει, μπορούσα να τ’ ανεχτώ.

Μαζί με την υγρασία έχω να προσθέσω τη μικροδιαρροή από το alfine (που δε νομίζω να ‘ναι κάτι σημαντικό αλλά πρέπει να βρω χρόνο και γι’ αυτό), το πρησμένο μου δόντι (που πόναγε όσο ο αέρας έμπαινε κρύος στο στόμα μου και δε μ’ άφηνε να απολαύσω τη διαδρομή) και τη κούραση (μιας και μπορεί να είμαι σχεδόν νέο παιδί αλλά σχεδόν!). Παρόλη τη γκρίνια μου όμως μπορώ να πως πως απόλαυσα 125 όμορφα χιλιόμετρα με καλή παρέα καταναλώνοντας κατά τη διαδρομή 6 τοστ, 4 τυροπιτάκια, 1 εσπρέσσο με 2 τσιγάρα, 2 πορτοκαλάδες και 2 λιτρα νερό. Αυτά με βοήθησαν να διατηρήσω μια μέση ωριαία ταχύτητα που ξεπερνούσε τα 17 χιλιόμετρα την ώρα ενώ υπήρξαν στιγμές που, διάβολε, ξεπέρασα τα 45. Την μικρότερη ταχύτητα φυσικά δεν τη λέω γιατί ντρέπομαι και θα γίνω ρόμπα στον ποδηλατικό περίγυρο αλλά έχω κάτι άλλο να δηλώσω: ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ!

Χάρτης Διαδρομής…

Advertisements

Leave a Message

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s