Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση

Παπούτσια παίρνω σπάνια. Αυτά τα πήρα πριν 3 χρόνια από το ebay και τα φοράω σχεδόν κάθε μέρα από τότε. Αν εξαιρέσουμε ένα ζευγάρι πέδιλα για τη παραλία, αυτά είναι τα μόνα παπούτσια που φορώ. Έχω και κανά δυό άλλα παλιά ζευγάρια, που με την σειρά τους ήταν τα αντίστοιχα βασικά παπούτσια πριν πάρω αυτά, τα οποία έχουν ήδη ψιλοχαλάσει, γι’ αυτό άλλωστε τα αντικατέστησα. Τώρα αρχίζουν να χαλάνε κι αυτά. Ξεκολλάνε αργά αλλά σταθερά. Θα με βγάλουν για κανα δυό μήνες πιστεύω αλλά μετά θα χαλάσουν τελείως. Δυστυχώς δεν έχω να τα αντικαταστήσω. Αν χαλάσουν θα χρησιμοποιήσω τα παλιά -και ήδη χαλασμένα- για να “περάσω” όπως όπως, δηλαδή να περάσει ο χρόνος και βλέπουμε.

Στις εκλογές σπάνια ψήφιζα. Ανήκω στον ευρύτερο χώρο της ανένταχτης αριστεράς και πολλά πολλά χρόνια προτιμούσα να απέχω. Ο λόγος δεν ήταν η αριστερά μόνο αλλά η γενικότερη κουλτούρα ανωριμότητας της κοινωνίας που ζω. Οι “έρημοι κι απρόσωποι εκπρόσωποι” δεν με άγγιζαν καθόλου κι ήταν άλλωστε αποτέλεσμα ενός απρόσωπου λαού που χαιρόταν το εθνικό ιδεώδες σκεπασμένος με το σεντόνι μιας δανεικής βλαχοπολυτέλειας. Από το 80 και για τις επόμενες δεκαετίες το μόνο που καταφέραμε είναι να δανειστούμε για να φτιάξουμε πολυκατοικίες, να χρεωθούμε για να πάρουμε SUV επίδειξης, να κάψουμε τα δάση μαζί με τα εγκεφαλικά μας κύτταρα στην τηλεόραση, να κάνουμε Ολυμπιακούς αγώνες βιτρίνας και χλιδής και -χαμένοι σ’ ένα ψευτοπαλικαράδικο μεθύσι θολής απελπισίας- να δώσουμε βήμα στους νοσταλγούς του Χίτλερ!

Και μέσα σ’ όλα αυτά ο ΤΡΟΜΟΣ! Ακούω την τηλεόραση, τους γείτονες, τους πολιτικούς κι όλοι θέλουν να με κάνουν να φοβηθώ. Δεν μου λένε ακριβώς ΤΙ αλλά αφήνουν να εννοηθεί πως αν ψηφίσω λάθος θα πάθω κάτι ΚΑΚΟ. Κι αν καθίσω και σκεφτώ λογικά τι ΚΑΚΟ μπορεί να πάθω σκέφτομαι πως το χειρότερο είναι να μην μπορώ να αγοράσω καινούργια παπούτσια. Όμως αφού ούτε τώρα μπορώ αποφάσισα φέτος να μην απέχω. Ψήφισα την προηγούμενη και θα ψηφίσω και την επόμενη. Δεν ελπίζω βέβαια να αγοράσω νωρίς παπούτσια αλλά ελπίζω να σπάσω τον δικό μου τρόμο: να σταματήσει η κάθοδος σ’ ένα απαρχαιωμένο ΧΤΕΣ, σε μια δίνη σκοταδισμού που μοιάζει να σηκώνεται απειλητικά και ν’ αγκαλιάζει όσα μυαλά μπορούν ακόμα να σκέφτονται. Θα ψηφίσω ελπίζοντας το καλύτερο που κανείς δεν μου υπόσχεται αλλά εγώ περιμένω, την αλλαγή μιας κουλτούρας, την διαφορετικότητα του Λόγου.

Για όσους νομίζουν πως είμαι μόνον εγώ, κάνουν λάθος. Αφήσαμε κάμποσοι τα λαγούμια μας και βγήκαμε στον αέρα με σκοπό αυτόν να αλλάξουμε, τον αέρα τον ίδιο, να τον κάνουμε φρέσκο, δροσερό και όμορφο. Όσο για τα παπούτσια, δεν με νοιάζει, ξέρω πως θα μείνω με ότι έχω για καιρό. Μου φτάνει μόνο να μπορέσω κάποτε να κάνω πετάλι σε καθαρό αέρα…

Advertisements

Leave a Message

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s