Athens Critical Mass: Nov 2010


Poor Urban Bikers [P.U.B.]

Είναι αλήθεια πως αν σου κολλήσει κάτι τότε θες να το ξανακανεις, ειδικά αν είναι χειμώνας και ψάχνεις ευκαιριες για ποδηλατοβόλτες στο κέντρο της Αθήνας. Critical Mass Νοεμβρίου λοιπόν και δεν έχασα την ευκαιρία. Άλλωστε έχει γέλιο όταν ποδηλατείς στο κρύο, αν και γενικά η βραδιά ήταν πολύ cool. Να ‘μαι λοιπόν στο Σύνταγμα ρωτώντας ένα τύπο που ‘χε κοτσάρει ηχείο με mp3 στο τιμόνι και μ’ έκανε να ζηλεύω, αυτό θα ‘ναι το επόμενο γκατζετ!

Λίγο μετά μια κοπέλα έρχεται πάνω μου, στον πιο “άκυρο” απ’ όλους όσους στεκόντουσαν τριγύρω (για να καταλάβεις, ούτε εγώ δεν θα με ρώταγα!), για να ζητήσει πληροφορίες και να πιάσει κουβέντα. Έμενε στο Παρίσι που ‘ταν –καθώς έλεγε– ποδηλατικός παράδεισος και ρώταγε πως είναι να ποδηλατείς εδώ. Άντε τώρα να της εξηγήσω πως είμαι ένας ακόμα πεζοδρομο-κάγκουρας! Νομίζω όμως πως φάνηκα αρκετά σοβαρός, σχεδόν… “κύριος” θα έλεγα!

Λίγο μετά ξεκινά το ποδηλατο-ποτάμι κι εγώ πάλι στην ουρά ξέμεινα, λες και το κάνω επίτηδες (που το κάνω) κι είμαι εκεί στους τελευταίους. Η βόλτα ήταν καμιά 15αριά χιλιόμετρα και θα ‘λεγα πως ήταν άψογη. Βέβαια επειδή ακριβώς κατεβαίνουν και λιγότερο “σκληροπυρηνικοί” ίσως να ήταν λίγο κουραστική για αυτούς. Ο καλύτερος της βραδιάς ένας πιτσιρικάς, όχι πάνω από έξι χρονών, που έτρεχε δαιμονισμένα κι όταν έβλεπε λακούβα σηκωνόταν όρθιος και την περνούσε! Ο αυριανός χλApachοπρωταθλητής!

Το μόνο άσχημο που βλέπεις κι αισθάνεσαι ποδηλατώντας σε Critical Mass είναι η υστερία ορισμένων οδηγών, που χρειάζεται να περιμένουν λιγότερο από 5 λεπτά μέχρι να περάσει ο όγκος των ποδηλάτων και τους φαίνεται αιώνας. Ένας φλώρος με ένα γιαπωνέζικο custom πήγε να μπει μπροστά μου στην Αλεξάνδρας. Του την είπα και μάλιστα τον ψιλοέσπρωξα, έκοψε αριστερά ρίχνοντας καντήλια κι έτσι γλύτωσε τη μίζερη ζωή του (man, ever thought you were lucky?). Δεν είναι όμως όλοι έτσι, πολλοί θα τα παράταγαν επιτόπου τα “κουτιά” τους αν τους έδινες ένα ποδήλατο να έρθουν μαζί!

Αντίθετα, το πιο όμορφο πράγμα που παρατηρείς είναι τα ΠΟΛΛΑ χαμόγελα των πεζών που κάθονται στα πεζοδρόμια! Λάμπουν ολόκληροι, χειροκροτούν, μιλούν, γελάνε κι όλα αυτά επειδή βλέπουν ένα ποτάμι ποδήλατα μπροστά τους. Ένας αφρικάνος περνώντας τον δρόμο ανάμεσα στα ποδήλατα, φώναζε χαμογελώντας “peace brothers“. Αυτός είναι κι ο λόγος που θα συνεχίσω να πηγαίνω στα Critical Mass!

Urban Bikers
Poor Urban Bikers [P.U.B.] [image from SpotsUnknown]

Τελειώνοντας να πω την αλήθεια, κόλλησα κάμποσες φορές –όπως φαντάζομαι κι άλλοι– σε κείνα τα όμορφα ατσάλια, που, όταν πηγαίναν μπροστά, σ’ έκαναν να νιώθεις έτοιμος να ισορροπήσεις στη μια ρόδα! Ευτυχώς δεν παρασύρομαι και κρατάω την ροπή μου προς το κακό για άλλες στιγμές. Μα τ’ ομολογώ, ένα τέτοιο ατσάλι μ’ έκανε να χάσω τον ύπνο μου… διάβολε!

Χάρτης Διαδρομής…

Advertisements

Leave a Message

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s